دلقک مخصوص پادشاه

بي حسي از نوع بهت

2012-01-29T13:24:00.000+03:30

بهت زدگی : بهت زدگی . ] ب ُ زَ دَ / دِ ] (حامص مرکب ) حیرت زدگی . خیره شدگی . درماندگی . دهشت زدگی . سراسیمگی . | لغت نامه دهخدا.

هنوز زنده‌ايم و اين بزرگترين دلخوشي اين روزهاست

2012-01-23T10:24:00.001+03:30

You can do anything, You lucky bastard, You're Alive!

What's a little pain compared to that?

(six feet under feelan)

+وبلاگ آقاي old fashion

پ.ن1: ريدر از تو جيميل هم فيلتر شده. نمي‌دونم ديگه چجوري قراره از حال بقيه خبردار بشيم يا اصلا چجوري وبلاگاي از نفس افتاده‌مون رو بخونيم. امروز دوباره ياد اين جمله طلايي وبلاگ آقاي الدفشن افتادم.

پ.ن2: هنوز زنده‌ايم و مي‌تونيم شاهد سومين چالش سياسي اقتصادي بزرگ ايران در نيم قرن اخير باشيم اين بزرگترين دلخوشي اين روزهاست.

پ.ن3: امروز که داشتم مي‌آمدم شرکت، حالم مثل لهستانياي يهودي تو فيلم پيانست بود. اون روزهاي اول پر تب و تاب اول فيلم که نازيا دارن کم کم تغييرات ناشي از حضور خودشون رو روي حال مردم نشون مي‌دن.

کوتاه - مونوبيوگرافي في الحال في المثل

2012-01-15T15:40:00.001+03:30

بايد وقت بذارم. بايد بخونم، کتاب بخونم. فيلم ببينم. موسيقي خوب گوش بدم. نگران اينا نيستم.

بايد وقت بذارم بيشتر بخونم، برم سراغ کتاب دفتراي درس و دانشگاه و اون چيزايي که بدردم مي‌خوره رو دربيارم بعد راجع به اين گرايشي که ميخوام ادامه بدم مطالعه کنم، مقاله بخونم. کار کنم. بنويسم. نگران اينام.

بايد وقت بذارم براي خودم. خيلي وقته دارم درجا مي‌زنم. نگران خودمم.

ميز کارم؛ زندگي اين روزهاي يک گودري لب ورچيده و به کنج عزلت خزيده

2012-01-11T19:32:00.000+03:30

ميز کارم شلوغ پلوغ و پر کاغذِ. يه گوشه ميزم هميشه يه ليوان چاي نيمه تموم هست، که نيمه تموميش واسه خاطر يخ کردگيشه. معمولاً از 20 تا ليوان چايي که واسه خودم ميريزم 2 تا شم نمي‌رسم سر سلامت بخورم. يا وسط کارمم و مي‌مونه و يخ مي‌کنه، يا تا ميذارم لب دهنم بوي هفت جوش و موندگيش تا ته مغزم مي‌ره و مغزه مي‌گه گور باباي عشق چاي. چاي هفت جوي که خوردن نداره.

حسرت داشتن يه سرايدار رو دارم که ساعت به ساعت برام چايي بذاره رو ميز. گاهي هم کنارش نباتي، خرمايي، نخود کشمشي، شکلات تلخي چيزي بذاره برام بياره.

مردم استاد دارن، ما هم استاد داشتيم.

2012-01-09T14:26:00.001+03:30

اتوبان يادگار امام، سر رمپ خيابون آزادي، يه سوناتاي آلبالويي داشت جلومون مي‌رفت. پشت پنجره عقبش، اونجا که همه يه عروسکي چيزي مي‌ذارن، يه بالشتک درب و داغون بود –از اينايي که راننده وانت پيکانا دارن- داشتيم به اين ترکيب نا متناجس نگاi مي‌کرديم و هيچي هنوز نگفته بوديم که راننده رو ديدم.

مي‌شاختيمش.

گفتم اين "وضعش بد بود چطوري سوناتا سوار شده؟" گفت" حتما يکي رو فروخته" گفتم "حتما". بعد موضوع حرفمون عوض شد. اين "يکي رو فروخته" اينقدر در مورد اين آدم بديهي و واقعيه که هيچ کدوممون ذره‌اي ديگه راجعبش حرف نزديم.

جاجو جاجو برو سر پل خاجو

2012-01-05T11:22:00.001+03:30

يکهو مي‌شود که از يک چيزي خوشم مي‌آيد، در يک لحظه اتفاق مي‌افتد و ديگر تمام است. يعني آسمان و زمين هم جايشان عوض شود نظرم بر نمي‌گردد. اينچينم بخصوص در قبال فيلم. مثلا همين "اسب حيوان نجيبي است" آقاي کاهاني، که بد جور باهاش حال کردم، با تک تک فريم‌ها و ديالوگ‌ها، خيلي خوب بود. خيلي ملموس و واقعي. بعد حالا هي مي‌گويي "ريتمش کند بود"، "اين همه بازيگر فاخر بايد چيز بهتري از آب در مي‌آمد" يا الخ... خير، هيچ تاثيري روي نظر من نخواهد گذاشت و لذتش هنوز زير دندان است عزيز جان. همانطور که از تئاتر "مشروطه بانو" خوشم نيامد با آن همه بازيگر فاخر کهنه کار. که در برابر من که گفتم "هيچ کدامشان تئاتري نيستند" نگاه متعجب کردي، منظور اينست که در بارگاه من که قاضي و هيئت منصفه و وکيل، خودم هستم، اينها هيچ کدام تئاتر کار نيستند.

خواستم يه چيزي بگم از خودم؛ نشد.

2012-01-03T14:46:00.000+03:30

"روبراهي؟" با "خوبي؟" فرق داره. وقتي مي‌پرسم خوبي يعني بهتره بگي "خوبم". اما وقتي مي‌پرسم "روبراهي" مي‌خوام واقعن از حالت بدونم. گاهي هم البته خود "خوبي؟" کلي بار معنايي داره با خودش. اصلن اينها چيزي نيست که بشه براش حکم کلي داد که بشه تو بروشور دستورالعمل بنويسمش. هر کدوم توانايي اينو دارن که به هزار رنگ و هزار معني بچرخن و برقصن. من چي دارم در برابر کلمه. بذار واسه خودش باشه.

بي خيال

ذره

2011-12-26T18:15:00.001+03:30

شیمی آب و زمین نقش عمده‌ای را در عمر ذرات بازی می‌کنند.

همانا ما هم؛ اگر چه با وزني ديگر و طوري ديگر و ومناسباتي متفاوت‌تر

2011-12-25T11:06:00.000+03:30

همانا که با هم چِل مِلانیم و چل مِلانی از اجسام در آینه به شما نزدیک‌تر است.

خانم مخفيانه (+)

Not Smoke, Kiss June, Not Kiss anyone else, ...

2011-12-21T14:56:00.001+03:30

دست‌خط «جانی ‌کش» که برنامه روزانه‌اش را یادداشت کرده است (احتمالا متن کاملش را در سايت يک پزشک خوانده‌ايد. اين بخشش براي من جالب بود. در حدي که به طور مجزا شر کنمش.)

دلهره

2011-12-21T13:35:00.001+03:30

هر بار که اينطور دلهره‌ي "شب امتحان طور" دارم، بايد بعد از ظهري را به يک مسيري بلندي از بين کوچه پس کوچه‌هاي شهر، به پياده‌روي اختصاص دهم. حرف نزنم. فکر نکنم. يا نه فکر کنم اما فکرهاي پراکنده‌ي بي‌هدف. خسته که شدم و به مرز جان کندن که رسيدم، هن هن کنان وارد بقالي شوم و آب معدني بخرم و بنشينم روي سکوي پارکي همان حول و حوش و آب بخورم و مردم را نگاه کنم. آن هم چه نگاهي؛ خسته، گود رفته، کم سو، با وجودي که در همان لحظه حضور دارد. اينطور است که در لحظه در بدنم وجود پيدا مي‌کنم و دلهره کم‌کم مي‌رود جايش را بدهد به يک آرامش خنک بي‌طعمي که آدم را ياد مستي بعد از خواب يک بعد از ظهر تابستان در کودکي مي‌اندازد؛ آن موقع که آفتاب قرمز شده و نور يواش آبي سايه‌طوري روي پتو و کف اتاق افتاده و کسي صدايت نمي‌زند، از دور صداي حرف زدن آدم بزرگ‌ها مي‌آيد، عرق خنکي روي سر و صورتت نشسته و تکان نمي‌خوري، جانش را نداري، هنوز مست خواب شيرين بعد از ظهر کودکي هستي.

اما اينکه بطري آب را که سر کشيدم از لبه پارک بلند شوم و تاکسي بگيرم و بروم خانه، انتهاي داستان "رفع دلهره" است، که براي در برزخ نماندن مخاطب گفتنش لازم است.

براي تو که خوب نيستي

2011-12-18T14:58:00.000+03:30

خوبي؟

دارم حالت را مي‌پرسم. پس مرا خانم خ صدا نکن. بگو "آيدا خوب نيستم"

بعدش حال مرا هم بپرس، يک جوري بپرس که نگم "آره". جواب بدهم، واقعيتش را بگويم، يک جوري بپرس که امن باشد براي حرف، که بگويم "من هم خوب نيستم فقط جنس بد بودن حالم با تو فرق دارد"

بعد بيا بنشينيم يکم از ترس‌هامان براي هم بگوييم، نصيحت نکنيم، به هم دلگرمي ندهيم، فقط حرف بزنيم. که در جواب "خوب نيستم"ات بگويم "من هم"، نگويم "خوب مي‌شوي" نگويم "بيا بغلم". مثل وقتي مي‌ترسم نباشد که براي خالي نکردن توي دلت هيچ نگويم. بگويم، توي دل تو هم خالي بشود و بنشينيم کمي حس بد مشترک داشته باشيم.

حس بد مشترک داشتن، آغاز تفاهم است.

چکيده همه حرف‌هاي ديشبم با آدمي که دو برابر من زندگي کرده است

2011-12-10T08:59:00.001+03:30

هر آدمی را با تجربه‌های خودش چال می‌کنند یک روزی و تجربه‌های هیچکدام از ما واقعا به درد یکی دیگرمان نمی‌خورد.

(+)

فرزاد اينجا نيست

2011-11-29T11:47:00.001+03:30

هميشه خدا يک ماسماسکي داشتم براي حواس پرتي از اصل زندگي، براي اينکه نبينم يا زياد نبينم، به خيال خودم جاخالي دادن بوده از بعضي فشارهاي درسي و روحي و رواني. بعد اين ماسماسک مادر مرده هم هميشه رو اعصاب ديگران بوده. مثلا مدرسه‌اي بودم و وسط درس خواندن شب امتحان يکهو بلند مي‌شدم مي‌رفتم پاي کامپيوتر موزيک مي‌گذاشتم. يا با دفتر و کتاب پهن وسط خانه، بلند مي‌شدم مي‌رفتم يک کتاب داستاني چيزي برميداشتم و از وسطش مشغول خواندن مي‌شدم. يعني ماسماسکه صرفنظر از اين که چه باشد، فقط به منظور پرت کردن حواسم بود. يک جور مبارزه دروني با استرس ناشي از درس و امتحان و يکجور فضاي ذهني موازي براي فرار از دغدغه‌هاي زندگي. بعدها گودر و دنياي مجازي شد پاي ثابت ماسماسکيدگي*.

اما فرار براي هميشه ناممکن است. من عوض شدم. همه عوض شديم. بزرگ شديم. بزرگسال شديم. حواسمان جمع شده. دست برداشتيم از ماجراجويي و حواس پرتي، يا لااقل من و اصناف و اکناف و متعلقاتم زديم پارکينگ. ماجراهامان تمام شده. رفته توي حالت استيبل، نشسته‌ايم اينهايي که زاييده‌ايم بزرگ کنيم. دنيا را براي بقيه گذاشتيم که بروند بجورندش. نه من که مرادم از من، نسل من است.

در يک دوره‌ دوردستي از زندگي مجازي، يک آي‌دي بدبخت فرزاد نامي بود که نمي‌دانم کي و چگونه از من متنفر شده بود که کارش شده بود آزار دادن من و هر کسي که به نوعي با من ارتباط داشت. از هک آي‌دي و وبلاگ بگير تا خودش را جا زدن جاي من و نوشتن و اينها. اين اواخر يک نفر در ريدر براي پست‌هايم لايک مي‌زد با آي‌دي "فرزاد اينجاست" يک جورايي مرا ياد همان جانور مي‌انداخت. آي‌دي اش انگار مي‌خواست تاکيدي باشد بر حضور آدم‌هايي که يک روزگاري نمي‌گذاشتند آب خوش مجازي از گلويت پايين برود و اشاره‌اي کند به آرامش نه چندان مطمئن اکنون. که يعني هست. که يعني فرزادها هميشه هستند.

اما دنيا گرد است، مي‌چرخد. آدم‌ها بزرگ مي‌شوند. پير مي‌شوند. آرام مي‌شوند. سمت و سو مي‌گيرند. (به لري‌پيج اشاره نمي‌کنم که همه‌مان را برگرداند سرخانه زندگي‌مان. به بسته شدن گودر هم اشاره نمي‌کنم حتي. مقصودم خودمان است. اينکه في‌المثل پاتوقمان را که مي‌بندند بلند مي‌شويم مي‌رويم پي کارمان. که اگر همين بلا چهار پنج سال پيش سرمان مي‌آمد به چشن بهم زدني گودري ديگر/پاتوقي ديگر مي‌ساختيم.) حالا مهماني که تمام مي‌شود، سفر که تمام مي‌شود، ماجرا که تمام مي‌شود (دقيقا بر تکرار "تمام مي‌شود" تاکيد دارم) بلند مي‌شويم جل و پلاسمان را جمع مي‌کنيم و مي‌گوييم "خوش گذشت" و ديگر حتي به آرزوي تکرار خوشي که گذشت هم فکر نمي‌کنيم. و اينچنين است. اينچنين شديم. اشاره‌ام به "گذر" است؛ "گذر کردن". حتي آدم‌هاي مزاحم‌هاي يک روزگاري هم مي‌شوند همسر و پدر و نان‌بيار خانه و خانواده حالا، ديگر حتي يادشان نمي‌آيد چه آتشي سوزانده‌اند يک روزگاري، فکر و ذکرشان مي‌شود جمع و جور کردن وصله‌پينه‌هاي زندگي. گذر مي‌کنند. گذر کرده‌اند. (و اگر نکرده‌اند بهتر است بکنند). حتي فرزاد هم ديگر اينجا نيست.

گودر با ما چه کرد

2011-11-27T13:48:00.000+03:30

فکر مي‌کنم خيلي از هم‌سن و سالان من نصف روياهاشان در غالب دختر پادشاه و قهرمان اژدهاکش و شواليه فداکار بوده. هر شب در روياي يکي از قصه‌هاي ديده و شنيده به خواب مي‌رفتيم. يک بار دختر پادشاه بوديم، يکبار نديمه زيبا رو، يکبار شواليه گمنام (بله اينجانب روياهاي پسرانه هم داشتم، ولو اينکه وسط‌هاي رويا هوس مي‌کردم نقش قهرمان قصه و دختر پادشاه را هر دو داشته باشم؛ رويا که ماليات نداشت)

اما اگر الان از من بپرسيد الان با اين همه سن و تجربه اندوخته به قدر وسع، اگر به گذشته مي‌رفتم دوست داشتم در نقش کداميک باشم فقط يک جواب داشتم (آنهم با کمال ميل)؛ دلقک مخصوص پادشاه

واگويه‌هاي يک صبح سرد زمستاني

2011-11-26T09:34:00.000+03:30

شايد حق با شما باشد، وسط اين همه کار و با اين هواي سرد چه وقت گفتن از عاشقي است، اما خب من با همين قوانين من‌در‌آوردي خودم اعتقاد دارم يک چيزهايي را بايد گفت، بايد ثبت کرد، براي مواقعي که حافظه بدني يا حسي ياري نمي‌کند، براي مواقعي که حس لامسه‌ات هم ديگر درست و درمان کار نمي‌کند، مثل استارت زدن يک اتومبيل انژکتري نو در هواي سرد، يکهو روشنت مي‌کند.

مي‌خواهم بنويسم اين روزها آنچنان عشق بزرگي در من هست که من خودخواه را نيمه‌شب بيدار مي‌کند که رويش را بکشم، يعني دقيقا بيدارم مي‌کند، بدون هيچ ساعتي. آنچنان عشقي که ساعت‌ها سرپا نگهم مي‌دارد بي‌خستگي.

البته از چرت‌زدن‌هاي گاه و بيگاهم در هر گوشه‌اي که گير بياورم چيزي نمي‌گويم، خب يک مرض ذاتي‌است احتمالا که اگر بيش از 5 دقيقه در جايي ساکن شوم بخواب بروم. ولي نبايد به خستگي ربطش داد. اساسا کلمه‌اش در لغت‌نامه‌ام ثبت نشده. تمام.

گودر

2011-11-23T09:15:00.001+03:30

... و يک روز آدم‌هايي شديم به شدت خسته و هي کج و راست شديم که چهره‌هاي پنهان شده زير ماسک يکديگر را ببينيم و اينچنين شد که گودر پديد آمد،

گله به سبک ج.س

2011-11-22T16:17:00.001+03:30

از بس پشت ميز نشسته‌ام کتف‌هام درد گرفته.

چايي مي‌خورم و به هيچ چيز فکر مي‌کنم.

مشخصا به هيچ چيز.

فکرم يک صفحه طوسي رنگ است که صداي "فـفـفـ ..." مي‌دهد؛ صداي تلويزيون نصفه‌شب‌ها وقتي برنامه‌هايش تمام شده.

زندگي به شدت هيجان انگيز است هاني؛ درست مي‌گفتند.

حکايت ما هم همين است

2011-11-21T10:56:00.001+03:30

وودی آلن لطیفه‌ای دارد، می‌گوید: «از خاخام پرسیدم معنای زندگی چیست. سوالم را پاسخ داد، اما به عبری. وقتی پرسیدم اینی که گفتی یعنی چه؟ گفت پول بده تا عبری یادت بدهم.»

(+)

ميل شماره 4

2011-11-20T12:31:00.000+03:30

ديروز طرفاي ساعت 6 عصر با مترو رفتم ميدان حسن آباد و چند کلاف کامواي رنگي خريدم و برگشتم شرکت. يک جفت ميل هم از همانجا خريده بودم. مرد فروشنده پرسيده بود ميل شماره چند؟ و من کاموا را نشانش داده بودم که براي اين نخ ميل مي‌خواهم.

هنوز کار داشت و بايد شرکت مي‌ماند. حوصله خانه را نداشتم،‌ نشستم همانجا و سرانداختم؛ 25 جفت. قبلش کمک کرده بود که از کلاف چند گلوله رنگي دربياورم. هر چند هيچ کدام نفهميديم دليلي اصلي اين‌کارمان چيست که کلاف را گلوله مي‌کنيم.

بافتن مثل رانندگي است. مثل دوچرخه سواري است اصلن. پاهات که يادگرفتند رکاب بزنند و تعادل را حفظ کنند تمام است؛ بعد از صد سال هم بنشانندت پشت زين رکاب مي‌زني و مي‌روي. بافتن هم همان‌طور است. حافظه کوتاه مدت يادش مي‌رود اما يک قسمتي در اعماق مغز يادگرفته‌هاي اندام‌ها را ذخيره مي‌کند. ميل که به دست بگيري رو مي‌ايد همه چيز، اصلا نمي‌فهمي چطور دانه دانه داري مي‌بافي؛ حتي شگفت زده هم مي‌شوي. حتي شگفت زده هم شدم.

در نهايت خواهيم پذيرفت

2011-11-17T13:38:00.001+03:30

اگر وي پي ان داشتم مي‌رفتم بلاگر و اسم اينجا را مي‌گذاشتم "گودر".

وي پي ان ندارم هيچ، اينترنت هم ندارم. دو روز ديگر هم مجبور مي‌شويم برويم آتش روشن کنيم با دود علامت بدهيم که مثلا "سفره" ... هيهات، سفره هم ديگر ندارم.

گودر تمام شد. پشت بندش خيلي اخلاق و رفتارهاي من هم تغيير مي‌کند. اصلن يادم مي‌رود که گودري بوده. اصلن آنهمه دوست گودري را هم فراموش مي‌کنم بالطبع.

بعد زندگي روي ديگرش را نشانم مي‌دهد.

دنيا مي‌شود کتاب، فيلم، تئاتر، کاموا، ميل بافتني و قلم‌مو و ذغال و کاغذ ...

غم‌انگيز نيست. يعني غم‌انگيز هم باشد چاره ديگري نيست. انتخاب نکردم اما توفيق اجباري مي‌شود.

يک روز مي‌نشينيم در پارک، پير پير، براي جوانترها از گودر مي‌گوييم، به ريشمان مي‌خندند. مي‌دانم.

فرو رفتن پيروزمندانه گودزيلا در قالب شنل قرمزي

2011-11-16T12:44:00.001+03:30

آشپزي؟ خيلي راحت به يک آشپز حرفه‌اي تبديل مي‌شوي اگر شيمي خوانده باشي؛ از لحاظ اينکه خوب مي‌داني ترکيب‌ها با هم چه طعمي مي‌گيرد و کدام‌ها با هم نمي‌سازد و چي در چي چه جوري چه طعم خوبي مي‌دهد.

بله من الان يک آشپز قابل شده‌ام (اعتماد به نفس کاذبي دارم)

مديونيم اگه

2011-11-06T13:16:00.000+03:30

*ساعت 6 صبح يه روزي وسط آبان، با صداي بارون بيدار شدي. به زور چشماتو باز مي‌کني اما فکر اينکه تو اين هوا اين وقت صبح از زير پتو بياي بيرون هم سخته چه برسه به اينکه بخواي بري سرکار.

دستت رو دراز مي‌کني و اون رو که توي گرگ و ميش خواب و بيداريه يه تکون مي‌دي که بيدار بشه و بره چايي‌ساز رو روشن کنه، بلکه اين طلسم مستي خواب دم صبح با عطر چاي تازه دم با طل شه.

غلط مي‌زنه و روشو اونوري مي‌کنه که يعني من خواب‌ترم.

*زندگيم عبور از روي يه خط باريکه؛ يه ورش خودمم، خودتي، با هم، جدا جدا، زندگي خودمون رو داريم، کتاب‌ها و فيلم‌هامون رو داريم و آدم‌هايي که دوست داريم و سفرها. و اونور ديگه‌اش همه اينا هست... به انظمام يه زندگي آبگوشتي که همه اينا دکورشه. بايد حواسم باشه. حواسم باشه.

*تک تکمون به اين هوا مديونيم اگه نريم پي سفر، پي عشق، پي عاشقي...

کمپلکس غیرفعال بودن

2011-10-28T00:35:00.001+03:30

«عقده» داشتن یه چیز عجیب و یه مریضی نیست. خیلی‌ها عقدهٔ داشتن و بودن و رفتن رو نسبت به خیلی چیز‌ها و آدم‌ها و شرایط دارند. مهم اینه که تو رفتارشون این عقده هه غالب نشه. ملکه ذهن آدم نباشه که افسار زدن بهش سخت بشه.

گاهی هم لازمه هر چند وقت یکبار خودمون رو چک کنیم و رفتار و حرف‌هامون رو قضاوت کنیم که مبادا بر اساس عقده‌هامون رفتار کنیم و حرف بزنیم.

بی‌عقده رفتار کردن خیلی سخته. تمرین می‌خواهد.

" انسان با گریستن به دنیا می‌آید و آنگاه که به اندازه کافی گریست، می‌میرد"

2011-09-06T12:01:00.000+04:30

خاطرات زيادي دارم از آدم‌هايي که ديگه نيستند. آدم‌هايي که به تاريخ پيوستن يا شرايط من يا اونا باعث شده که ديگه جزئي از دنياي حقيقي من نباشند.

خاطرات زيادي دارم از وسايلي که به خاطر تکنولوژي و خريدن نوع پيشرفته‌ترش و يا مشغله ديگه سراغشون نرفتم.

وقتي حرف مي‌زنم، وقتي تعريف مي‌کنم از خودم، از آدمي که بودم، هميشه پاي اين آدما و وسايل به حرف‌هام باز مي‌شه. الان ديگه يک‌طوري تعريف نمي‌کنم که هنوز انگار برام دغدغه‌ان. خود هم حاليه در حين صحبت که اين آدما، اين وسايل، اين کارا به تاريخ پيوستن، جزئي از گذشته‌ان. حاليمه که ديگه منم اون آدم نيستم. آدم اون زمان‌ها.

پيش‌مي‌آمد صحبت‌کردن راجعبشون سخت بشه، که عين يه پيرزني بشم که از چاه وسط حياط خونه‌شون براي جوونا تعريف مي‌کنه و وقتي به اونجاي داستان مي‌رسه که سه تا از هفت‌تا بچه‌اش افتادن تو اين چاه و مردن، با اينکه داستان مال اقلن هفتاد سال پيشه، اما اشک گوشه چشمش مياد، دلش مي‌گيره. اما الان ديگه خاطراتم خيلي ازم دورن.

حتي گاهي خاطراتم اينقدر دور و غريبه ميان، اينقدر از خود الانم بعيده انجامشون يا بودن تو اون شرايط، که يه لحظه حس ‌مي‌کنم دارم دروغ مي‌گم، دارم از خودم درميارم! به خودم شک مي‌کنم. خيلي بده آدم حرفاي خودشو باور نکنه. بدتر اونه که آدم به خاطرات خودش شک کنه. شک کنه که نکنه همه رو تو خواب ديده باشه.

(و پنهان نمي‌کنم که گاهي آرزو مي‌کنم کاش همه رو تو خواب ديده بودم. کاش بيدارم مي‌شدم و با خيال راحت فراموششون مي‌کردم، مثل يه خواب بد. بايد کشيده باشي تا بفهمي چي مي‌گم)

آدم تغيير مي‌کنه. بعد از يه مدتي، به صرافت مي‌افته که خاطراتشو مرور کنه، که روايتاي معتبر از خودش داشته باشه. راه ميافته با آدم‌هاي در دسترس خاطرات مشترک رو مرور کنه، غافل از اينکه اين مروره بعضا خيلي درد داره. بعضا خاطره‌ها تقلا مي‌کنن واسه زنده شدن. بعد تازه زخمشون زنده مي‌شه. اون همه افتخاري که يه زماني به خودت کرده بودي براي عبور ازشون، همشون يه‌باره بي‌معني مي‌شه. تنها مي‌موني با يه حس بد، يه حس خيلي بد از همه اتفاقاي ناخوشايند زندگيت که تو اين همه سال سعي کرده بودي فراموششون کني، يا بالغانه باهاشون رفتار کني. يهويي بغضي که قورتش داده بودي قلمبه مي‌شه راه نفستو مي‌بنده.

به يه جايي مي‌رسي که کارت از تعريف کردن گذشته، از حکايت گفتن، از بالغانه رفتار کردن. بايد بذاري بياد، بترکه بغض لعنتي. بايد چرکي که اين همه سال زير نقاب آدم بالغ درون سفت شده، بريزه بيرون. بايد گريه کني. با صداي بلند، با هق هق، براي خودت که تو اون لحظه‌ها چقدر تنها بودي، چقدر ترسيدي. به اينم فکر نکني که بعدش چقدر همه چيز خوب شد.

فقط واسه اون لحظه‌ها بايد يه بار درست و حسابي عزاداري کرد. بعد تموم ميشن.

من کردم. هميشه احساس مي‌کردم که يه روزي که خوب شدم اينا رو بنويسم.

پ.ن: عنوان از ديالوگ فيلم دقلک کوروساوا اقتباس شده

شش خطابه

2011-07-07T10:22:00.001+04:30

يکـ ؛ پنجره ورودی‌ای در دیوار است که برای عبور نور و هوا ساخته شده. انعکاس تصور موهوم و خام حضورش در ليوان چاي؛ انگار در کوچه باد نمی‌آید و پنجره‌ها باز است.

دو ؛ من از آن آدم‌هاي راضي روزگارم. بزرگ‌ترين دهن‌کجي‌هاي روزگار هم نمي‌تواند بيشتر از يکروز اوقاتم را تلخ کند. هميشه از هر ماجرايي يک روزنه‌ اميدبخشي پيدا مي‌کنم که همان روزم را بسازد. تسليم هم نمي‌شوم. ديفالتم تا ته هر ماجرايي رفتن است. حتي گندش را هم درمي‌آورم اما تا ته مي‌روم. درس؛ همينطور دارم مي‌خوانم و به زمين و زمان فحش مي‌دهم و به خودم اميد مي‌دهم که دارم در مسيري مي‌روم که دوست دارم. زندگي؛ بزنيد قصر آرزوهاي مرا يکسر خراب کنيد، دوبار مي‌سازم. از اول، آجر به آجر. دوستي؛ هوم در اين باب حديث زياد است في‌الحال بايد بگويم در اين مورد هم چند تايي گند زده‌ام اما برايند خوبي دارد. تعادل ندارم، در شدت هر چيزي قرار مي‌گيرم، حد وسط ندارم. آدم کمال‌گرايي هم نيستم در ضمن! فقط انگار پيامبر تا ته رفتنم، رسالتم چيزي است در مايه‌هاي " کرم در تنبان خود افکندن".

سهـ ؛ يک روز از خواب بيدار شدم و ديدم انگيزه ادامه دادن ندارم. همانجا زندگي بايد تمام مي‌شد. با خودم گفتم اين حال بي‌خود نيست، امروز يک‌بلايي سرم مي‌آيد، شايد قرار است بميرم و اين همان حسي است که مي‌گويند " طرف مي‌دانسته قرار است فيلان". تمام روز با همان حس سپري شد و من هر لحظه منتظر بودم پيرمردي، غلام بچه‌اي، روح‌سرگرداني با يک داس، يا دروازه نوري چيزي دوروبرم ببينم؛ هيچ اتفاقي نيافتاد، حتي معمولي‌تر از روزهاي ديگر گذشت! اما فرداي آنروز من آدم ديگري شدم. آدمي که ديگر منتظر هيچ تحرکي از ماوراء‌الطبيعه نيست و به فيزيک معتقدتر است تا 4 تا آدم خل و چل مردم گريز قرون وسطايي و برايش ديگر فرقي نمي‌کند خدايي وجود دارد يا نه. اساسا هيچ تعصبي هم ندارد. اصراري هم ندارد.

چهار ؛ تحمل ديدن آدم‌ ناراحت و عاصي و به بن‌بست رسيده که به هر ريسمان پاره‌اي آويزان مي‌شود را ندارم. دوست دارم دستش را بگيرم و يکي بخوابانم زير گوشش و جمله‌اي تاثيرگذار در گوشش وزوز کنم و او هم از همان جمله تا ته ماجرا را بگيرد، اما اينها در فيلم‌ها فقط ممکن است. در عالم واقع معمولا وقتي کسي را مي‌بينم که کله‌اش زيادي در ابرها فرو رفته متلکي مي‌پرانم و راهم را کج مي‌کنم و با خود زمزمه مي‌کنم " سعي خودم را کردم" و اينگونه رسالت من به پايان مي‌رسد.

پنجـ ؛ عصر تابستان است؛ سايه‌ها مي‌دانند که چه تابستاني است.

ششـ ؛ اسم خودم را دوست دارم؛ " آيداخ".

این موسیقی

2011-06-02T16:16:00.000+04:30

دخترم را ربودند
با آن لبخند قشنگ
و دست های کوچکش
دخترم بود؛
گیرم که از من زاده نشده بود.
...
اما این
مرثیه ای است برای تمام دخترکان سرزمین مادری ام
آنها که لبخندشان زیباست
و خاطره شان
و جز آغوشی امن،
دانسته شدن
و
درک رقص باد در انبوه گیسوان
چیزی نمی خواستند.

مشتی در خاک،
مشتی در بند،
و دختر مرا نیز ربوده اند.

همین دیروز بود انگار.
سه شنبه خرداد ننگین 1390

از جمله آرزوها بود

2011-05-09T09:50:00.000+04:30

یادم بماند در زندگی بعدی‌ام کوه‌نشینی باشم چهل‌ویک ساله، در دامنه‌های کوهستانی دور و کم‌جمعیت. با پوستی تیره که ته‌ریش جوگندمیِ زبری صورتم را پوشانده باشد. چشم‌هایم از شدت تندی و بی‌واسطه‌گیِ آفتابِ کوهستان تنگ مانده باشد. انگار همیشه دارم چیزی را در دوردست نگاه می‌کنم. نامم چیزی شبیه استیو باشد. یک جور اسمی که در خوانش‌ش، در آوایش، صلابتی داشته باشد از جنس سینِ اول. جوری که بشود آن‌را آرام، و با کمی خشم، زیرلب ادا کرد. جسمم را ساعت‌ها کار زیر آفتاب کاهش داده باشد به ماهیچه‌هایی سفت، نه‌چندان که از زیر لباس به چشم بیاید. بی‌هیچ چربی اضافه، هیچ‌کجا. آفتاب که بزند بیدار شوم و نیم‌ساعتی بعد از غروب، خوب که خیره ماندم به چوب‌هایی که می‌سوزد، به خواب بروم. سهمم از کلمه‌ها سه‌چهارتایی باشد در ماه. در حد احوال‌پرسی مختصری با مردِ فروشنده و تاییدِ سفارشِ «همان همیشگی». کارم چیزی شبیه به جمع‌آوری گونه‌های کم‌یاب گیاهان کوهی باشد، دسته‌بندی و بسته‌بندی‌کردن‌شان. یک وسواس غریبی هم داشته باشم در پرهیز از هرگونه‌ وسیله‌ی ارتباط‌جمعی. گاهی کوله‌ی سبکی ببندم، صخره‌ی بلند و تیزی را نشان کنم، دوسه‌شبانه‌روز خودم را بیاویزم به سنگ‌ها و بالا بروم. استاد باشم در به‌دام‌انداختن مارها. بشناسم که کدام‌شان کی، کجا سروکله‌شان پیدا می‌شود. گاهی سرشان را جدا کنم و تن‌شان را با چاقوی بلندی از ابتدا تا انتها بشکافم و از گوشت‌شان خوراکِ ساده‌ای بسازم. بلد باشم از شیره‌ی کدام گیاه بنوشم وقت‌های تب. سگ داشته باشم. بزرگ و قهوه‌ای و آرام، بی‌اسم. همان «هی» صدایش کنم. عصرها روی تخته‌سنگی فرود بیاییم و من سیگارم را بپیچم و جرعه‌ای اسکاچِ کهنه و تکه‌ای سالامیِ خشکِ اسب، سق بزنم. هر دو خیره بشویم به یک جای نامعلومی در چشم‌انداز. بعد راه‌مان را بکشیم هر کدام یک گوشه‌ای بخوابیم. غریبه‌ای اگر به‌تصادف گذارش افتاد، حرفی برای زدن نداشته باشیم. تنها لحظه‌ای در چشم‌هایش خیره بشویم و بعد به حال خودمان باشیم. جهتی نشان بدهم، جرعه‌ای آب دستش بدهم، یا پتویی روی دوشش بیندازم، وقت‌هایی که راه را چنان گم کرده که شب را می‌بایست کنار آتشِ من سپری کند. عقبه‌ای نداشته باشم، آتیه‌ای هم. برنامه و بستگی و دل‌بستگی‌ای هم. همین طور برای خودمان در یک سالِ صِفری از زمان مانده باشیم. و زمان بر ما نگذرد. خاطره‌ی کسی هم نباشیم کلن، نشویم هم، لطفن.

(+)

يک فيلم خوب؛ يک نتيجه اخلاقي خوب تر

2011-02-12T11:00:00.000+03:30

ديشب رفتم سينما، يک فيلم خوب؛
ديشب رفتيم سينما؛ اين جمله بهتري است چون به واقعيت نزديک تر است.

جدايي نادر از سيمين فيلم خيلي خوبي است. البته من راي ام را قبل از شروع فيلم نوشتم. مرد که کنار در سالن ايستاده بود به من دو برگه راي داد، انگار او هم حس کرده بود که من خوب راي مي دهم، اما من فقط يکي را نوشتم، آخر من درستکارم، يا شايد سعي کردم خودم را درستکار نشان دهم! نمي دانم!
رايم را نوشتم و خودکار را دادم به بغل دستي، که اين بغل دستي هم جزئي از ضمير متصل جمله «ديشب رفتيم سينما» است.
بعد از فيلم خوشحال شدم از قضاوتم و راي کوري که داده بودم. قضاوت خوبي بود. اما نکته اينجاست که هيچ وقت کورکورانه راي ندهيد. حتي اگر پدرتان و يا معشوقتان هم خواست، قبول نکنيد. شايد هميشه شانس با شما نباشد. شايد طرف فاشيست از آب درآمد، بعدش نياييد خودتان را فحش دهيد. خوب نيست آدم به خودش بد و بيراه بگويد. به اندازه کافي فاشيستي که کوکورانه به او راي داده ايد بهتان بد و بيراه خواد گفت.

حاشیه فرا‌تر از متن

2011-01-21T20:50:00.002+03:30

تلفن زنگ می‌خورد... رینگ.. ررررینگ.. ررر...

نزدیک به پنجاه تا فیلم...

(نه اینطور جزئیات را نباید پشت سر هم آورد، اخبار که نمی‌گویم. حتم دارم آدم‌ها هم دنبال دانستن حال و روز همدیگه نیست که نوشته‌های هم را می‌خوانند)

(آه راستی! این روز‌ها چه خوب است که همهٔ نوشته‌ها خوانده می‌شود، آن قدیم تر‌ها، نوشتن ارج و قربی داشت و پز و دیسیپلینی و البته دست نوشته‌های هر کسی هم خوانده نمی‌شد. خیلی باید گردن کلفت بوده باشی و خیلی آدم‌های گردن کلفت‌تر را هم ب‌شناسی تا بلکه ناشری حاضر شود دست نوشته‌هایت را چاپ کند. تازه اینکه کسی هم کتابت را بخرد خودش یک مصیبتی بود. کم بودند نویسنده‌های خوش اقبال که... برگردیم سر کارمان)

(جمله‌های کوتاه. جزئیات کم. نه! جزئیات زیاد اما پراکنده.)

... در کادر کوچک خالی وسط صفحه می‌نویسم «آبله مرغان» و کلید اینتر را فشار می‌دهم؛ آبله مرغان در بزرگسالان، آبله مرغان در کودکان، آبله مرغان و درمان آن، آبله مرغان را بشناسیم و...

سه صفحه را جداگانه باز کرده‌ام، مطلب هر سه یکی است! جالب است انگار در این زمینه خیلی تحقیقات جلو نرفته؛ در هیچ کدام ننوشته اگر جوشتان را فشار دادید یا خاراندید و کنده شد، بعدش چه گلی به سرتان بگیرید!

(آخه این همه عجله داری برای چی؟)

روی صفحه کلید ضرب گرفته‌ام با انگشت‌هایم، این‌ها همه بهانه است که حواسشان را پرت کنم، گاهی هم کنترل را می‌چپانم بینشان که دکمه فشار دهند. ولشان کنم می‌افتند به خاراندن. دیشب از شدت حس خارش به گریه افتادم. ناخن‌هایم را از ته می‌گیرم!

تقویم را باز می‌کنم.

اولین تب دوشنبه، ۱۴ روز دوره نهفتگی،...

روی تقویم چهاده روز عقب می‌روم «یکشنبه»!

یکشنبه هیچ جا نبودم ه‌ام، هیچ آدم جدیدی ندیده‌ام، یعنی از کی گرفته‌ام؟ بذار ببینم اینجا نوشته بین ۱۰ تا ۱۴ روز دوره نهفتگی.

روی تقویم از یکشنبه، پنج روز جلو می‌روم «پنج شنبه بوده»!

بین پنج شنبه و یکشنبه هم آدم جدیدی ندیده‌ام!

مگر اینکه در تاکسی یا اتوبوس بی‌آر تی آلوده شده باشم!

(چقدر علامت تعجب می‌ذاری؟!)

هر کسی که بهم زنگ می‌زنه اول می‌گه «وا! آبله؟ تو این سن»

می‌دونن آبله مرغون گرفتم، و بازم زنگ می‌زنن که تعجب کنن.

باید اضافه کنم در حالت عادی من به دوستام و دوستام به من زنگ نمی‌زنن! دوستام و البته بیشتر آدمایی که باهاشون هر روز سر رو کار دارم، نه صرفا دوستام، فقط موقعی که خیلی با من کار دارن بهم زنگ می‌زنن. منم همینطور. دوستای قدیمم هم گاهی بهم زنگ می‌زنن، واسه فضولی، می‌دونید که دخترا دوست دارن آمار دوست پسر و شوهر و بچه و همه کس و کار هم دیگه رو داشته باشن. هر چند وقت یه بار به هم زنگ می‌زنن که ببینن چی تو وضعیت دوستشون «به روز» شده. اما فکر کنم باید آبله مرغون رو هم به این فهرست اضافه کنیم، چون آمار تماس آدمایی که در شرایط عادی به من زنگ نمی‌زنن، این روزا زیاد شده، بعد همه هم می‌گن «وا؟» انگار دارم دروغ می‌گم! انگار آبله مرغون گرفتن یه حرکت خیلی جالبیه که من بخوام تظاهر کنم.

تلفن زنگ می‌خورد... رینگ... ررر....

روی تخت ولو می‌شوم و کنترل را بر می‌دارم. زیرنویس فیلم را تنظیم می‌کنم. سعی می‌کنم فکرم را روی موضوع فیلم متمرکز کنم. تصویر برآمدگی‌های قرمز رنگی جلوی چشمم می‌آیند، حالا بعضیشان خشک شده و بعضی زخمند و چقدر کندنشان کیف می‌دهد... نه خودم را کنترل می‌کنم.

پنجاه تا فیلم خیلی زیاد است اما این استراحت اجباری که دکتر با آن لبخند تمسخر آمیزش برایم تجویز کرد فرصتی است که این فیلم‌ها را بلاخره ببینم و به صاحبشان برگردانم.

جریان جوش‌ها را وقتی دکتر مشغول معاینه لنف‌های ورم کرده‌ام بود بهش گفتم، که یکدفعه فریادی با خنده و قهقهه سر داد «آبله مرغان» انگاری ارشمیدس چیز را کشف کرد!

(خاک بر سر این مدرکت که یادت نمی‌اد ارشمیدس چی رو کشف کرد)

اما این فیلم‌ها همه از کارگردانان خوب است. کارگردانان غول دنیای سینما... فیلم‌هایی که حتم دارم خیلی‌ها حسرت دیدنشان را دارند، صرفا به خاطر نام کارگردان، و صاحبشان به چه صلام صلواتی دادشان بهم، و اگر هنوز بعد این همه ماه فحشم نداده بخاطر فامیلی است و لاغیر. این گربه هم که بلکل بی‌حیاست.

این روز‌ها همه جا کم هستم. در فامیل. در جمع دوستان، در روابط فامیلی و عشقی و الخ...

در همه جا حضورم کمرنگ است، لابد حکایت لاکپشت شهریوری را شنیده‌اید! نشنیده باشید هم اینجا برایتان می‌گویم. ما شهریوری‌ها یک لاکپشت درون داریم. این لاکپشت اکثر اوغات بدون لاکش زندگی خوب و شاد و مفرحی دارد و از هر خرگوشی هم سریع‌تر می‌دود، اما نیاز دارد هر چند وقت یکبار برود توی لاکش دست و پایش را جمع کند. این مدتی که لاکپشت مذکور در لاک مذکور رفته، نباید اصلا سراغش را بگیرید، همین که ارتباطش را با دنیای بیرون بلکل قطع نکرده جای شکر دارد. نگران هم نشوید. او دوباره لاک را ترک می‌کند. اما اگر لاکش را قایم کنید، دوستان، لاکپشت می‌میرد! بگذارید هر چند وقت یکبار به دنیای خودش برگردد. آخر می‌دانید او در حقیقت یک لاکپشت است. لاکپشت‌ها هیچ وقت نباید از خرگوش جلو بزنند!

من اصلا حوصله ندارم این نوشته را ویرایش کنم. با این همه جوش کی حوصله دارد آخه.

جهت ثبت در تاریخ

2011-01-15T21:21:00.001+03:30

این متن در ادامه یک گفتگو ایجاد شد، در جواب حالت چطور است؟

گفتم خوبم، اما نمی دونم چرا. یعنی دلیلی برای خوب بودن ندارم، اما سعی می کنم خوب باشم. سعی می کنم خودم رو خوب نشون بدم حداقل!

همه تصاویر دیروز همش جلوی چشممه، پیرمرد که تو برفا افتاده بود، و آخرش هم مرد. دختر که بیهوش شده بود و بغلش کرده بودم که سرما زده نشه، تو که حالت بد بود اما میامدی... راه میامدی... اینها همه در کنار ساعت های طولانی در هوای برفی و امیدی که بود...

انگار دیروز بیشتر از یک روز بود... مشت که به سینه اش می کوبیدم به آن شب زمستانی 86 فکر می کردم، که پدر مرد و دوباره زنده شد... پیرمرد اما زنده بود... اما مرد.

به دست هام که نگاه می کنم، باور نمی کنم دست های من باشند. چقدر دست هام غریبه اند.

سعی کردم گریه کنم، اما گریه نکردم. چشمام قرمزه از دیروز. خواب ندارم. در تاکسی برف می آمد و من به صورت کج شده ی پیرمرد در ذهنم نگاه می کردم. ...

نه خوب نیستم، بدم... خیلی بد.

جمعه بود، دی بود، 89 بود، 24 ام

5 مرثیه برای دلم

2011-01-03T11:30:00.003+03:30

1. شهریور 84 است، آخرین روزهای عمر پدربزرگم، بیمارستان نرفته ام. وقتی دیگر خیلی مریض بود و حتی وقتی به کما رفت هم، بیمارستان نرفتم. می دانم که حالش بد است، که دیگر بیرون نخواهد آمد، از مادر و خواهرها و پدر می شنوم، اما نمی روم. حتی وقتی بقیه از بیمارستان می آیند هم حالش را نمی پرسم. نمی خواهم بدانم. روزهای بدی است. خودم هم اوضاع خوبی ندارم، در کش و بش مشکلات شخصی و اوضاع دانشگاه گیر افتاده ام، بهانه زیاد دارم برای اینکه سرم را شوغ نشان دهم. روزی که پدر بزرگم را به قبرستان می برند هم نمی روم. یکسال بعد مادربزرگ هم مریض می شود. مشکلات شخصی همچنان ادامه دارد، اوضاعم در دانشگاه و بین دوستانم خراب است. گیجم. اشتباهات زیادی کرده ام. سعی می کنم فرار کنم از همه. همان داستان تکرار می شود تا مرگ، فقط یکبار که هنوز به هوش است به اصرار مادرم بیمارستان می روم. من را نمی شناسد. روز خاکسپاری هم می روم. گریه نمی کنم.

2. بلد نیستم برای مرگ کسی ناراحت شوم. بلد نیستم از مرگ کسی گریه کنم. وقتی مادر دوستم مرد تا یکماه سعی می کردم به هر بهانه ای که شده نبینمش، بلد نیستم تسلیت بگویم. بلد نیستم به آدمی که کسی را خاک کرده چه بگویم. فرار می کنم. بلد نیستم غم آدم ها را در این زمان ها. اگر پشت تلفن خبر مرگ کسی را به من بدهند خفه می شوم. سکوت می شوم. همه وجودم می شود فرار، از تلفن از صاحبان عزا، از قبرستان. مرگ هنوز تعریف درستی در لغت نامه ام ندارد.

3. در من دو نفر زندگی می کنند. دو نفر که هیچ شباهتی و هیچ نقطه اشتراکی با هم ندارند.

*دختری مهربان و صلح جو که دوست دارد روزی مادر باشد و دختری داشته باشد و بلد است چطور زندگی کند، آدم ها را بلد است، دوست خوبی است، دختری که بلد همسر و دختر و مادر باشد.

*زنی لجبار و ستیزه جو که با همه چیز در جنگ است، با همه غلط ها در جنگ است، می خواهد هر چقدر که می تواند عرف و عادت و کلیشه ها را له کند، بشکند، غلط و درست را دیگرگونه معنی می کند، تعهد و عشق و ازدواج برایش واژه هایی قرون وسطایی اند، درک جدیدی از انسان دارد، مهربان نیست، برایش هیچ چیز اهمیت زیادی ندارد، هیچ چیز را مقدس نمی داند، هر چیز مقدسی را می خواد بشکند، زیر پایش له کند، از همه بیزار است، از پاکی و معصومیت بیزار است، دنیا را می خواهد بخورد و بعد قی کند. زن آخر سر دختر را خواهد کشت.

4. صبح است، باید کتابی از کتابخانه بردارم، به کسی قول داده ام برایش کتاب ببرم، قرار است خودم انتخاب کنم، روی هر کتابی که انگشت می گذارم ته دلم می لرزد. دست و دلم به کتاب امانت دادن نمی رود. آنهم این کتاب ها که هر کدام یک دنیا برایم می ارزند. فکر می کنم یکی از کتاب هایی را ببرم برایش که اگر گم شود و یا برنگردد دلم نسوزد. نمی توانم، نمی توانم کتابی که ارزش خواندنش آن قدر نیست که حتی پیشنهادش کنم، به کسی بدهم. آخر سر دل را به دریا می زنم. انتخاب می کنم: پس از تاریکی/هاروکی موراکامی.

5. وقتی کسی می میرد، یعنی دیگر نمی شود بهش تلفن زد. یعنی دیگر نمی شود ازش معذرت خواست یا سرش داد زد. آدمی که مرده، ماجرایش تمام می شود.

نوستالژی دهه شصتی ها

2010-12-26T14:54:00.001+03:30

از بلوار کشاورز به سمت میدون ولیعصر می‌رفتم. برخلاف همیشه چندان دیرم نشده بود و هنوز ۱۰ دقیقه تا شروع کلاس زبان زمان داشتم و آهسته قدم می‌زدم.
خانم و آقای جوانی از روبرو می‌آمدند. خانم چادری مشکی سر کرده بود و کفش ورنی مشکی با پاشنه ۳ سانتی و جوراب مشکی و طرز خاصی که چادر را گرفته بود، توجه من راجلب کرد.
یاد خیلی از خاطرات محوی افتادم که شاید مربوط به فیلم‌های تلویزیونی و سینمایی دهه ۶۰ و ۷۰ بوده باشند. خیلی نوستالوژیک.
یعنی می‌خواهم بگویم وقتی کسی را می‌بینی که پالتوی کوتاه و چکمه بلند پوشیده، فقط با خودت می‌گویی «چه شیک»! و یا اگر خیلی جذاب بود الگو برداری می‌کنیم، اما وقتی چنان صحنه‌ای مانند آن زن چادری می‌بینیم پرتاب می‌شویم به کودکی، به گذشته. می‌خواهم بگویم نوستالژی‌اش برایمان بیشتر است. جذبش می‌شویم، نگاهش می‌کنیم.
گفتم حق مطلب را؟ فهمیدید چه می‌خواستم بگویم؟

زندگی یه لند اسکیپ واقعیه

2010-12-03T21:35:00.007+03:30

جمله‌های بامغز؛ نداریم

جمله‌های بی‌مغز هم نداریم!

مغز؛ نداریم

دختر مطیع حرف گوش‌کن؛ نداریم

دل و دماغ درس خوندن نداریم !

پول؛ نداریم

کار؛ نداریم

دوست پایه که دل بده به کارا و حرف‌های آدم؛ نداریم

اصلا دوست پایه نداریم!

شوهر؛ نداریم

شوهر نمی‌خوایم!

زن؛ نداریم

احترام؛ نداریم

ادب؛ نداریم

سلامتی؛ نداریم

خدا؛ نداریم

همه چی دوره، همه چی یا منظره‌اس یا توهم

6 ماه دیگه، یه سال دیگه، دو سال دیگه، چند وقت دیگه، دفعه بعد، بعدی؛ اینا گزاره‌های زندگیه.

به تعداد آدم‌ها راه هست برای ادامه دادن

2010-11-06T19:30:00.001+03:30

تو این سالا یاد گرفتم خیلی از وقتایی که دهنم در حال صاف شدن بوده تو زندگی، حتما تو مسیر درستی بوده‌ام.
***
الانم دهنم داره صاف میشه یه جورایی، به خودم امید میدم که "ادامه بده! تو مسیر درستی هستی"

تفسیر ناخن

2010-11-01T20:57:00.000+03:30

ناخن های یکم بلند؛ حال خوب،
ناخن های کوتاه؛ حال بد،
ناخن های شکسته؛ خستگی،
ناخن های مانیکور؛ بیخیالی،
ناخن های کوتاه با لاک؛ پرانرژی
ناخن های بلند با لاک جیغ؛ هارش،
ناخن های بلند فرنچ؛ دمده،
ناخن های یکم بلند با لاک ملایم؛ حال خوب، وقت زیاد،
ناخن های جویده؛ بی اعتماد به نفس،
ناخن های کثیف؛ بیخیال، پررو،

2010-10-16T21:24:00.001+03:30

می بینی هیچ چیز سر جای خودش نیست! یعنی کارکرد خودش را نداره.

مثلن خیابون که قرار بود ما رو به جایی برسونه، این روزا فقط ما رو از هم و از همه دور می‌کنه، ما رو تو خودش حل می‌کنه، توش گم می‌شیم، تو ترافیک و شلوغیش پیر می‌شیم.

یا وبلاگ! که قرار بود توش از ترسامون بنویسیم، قرار بود یه جایی باشه که هم حال ما رو و هم حال نوشتنمون رو بهتر کنه، اما الان فقط داره حال نوشتنمون رو می‌گیره، حال خودمون هم که دیگه بماند.

دیشب که وسط میدون آزادی بین اون همه آدم رنگ به رنگ که از استادیوم می‌اومدن گیر افتاده بودم، نه ماشینی بود که سوارش شم و نه می‌تونستم پیاده جایی برم، حال آزار دهنده‌ای داشت، اما تو اون حال و حتی بعدش حتی به این فکر هم نکردم که بنویسم حالمو، وقتی آدم مخاطب نداره برای کی بنویسه آخه؟

از میدون آزادی متنفرم. آدم رو از زندگی نا امید می‌کنه، نه پیاده به جایی می‌رسی و نه سواره! آدم پیادش که باید قد یه عمر راه و ترس و وحشت از له شدن پیاده بره تا به سواری و اتوبوس برسه، سواره اش هم که تو ترافیکش جون میده.

مثل اون شب که از سونوگرافی می‌اومدم، چراغ دستشویی شون خراب بود و با خودم گفته بودم تا خونه می‌تونم تحمل کنم. تو ترافیک میدون آزادی از شدت فشار کلیه هام درد گرفته بودن، گریه می‌کردم.

تو همین نیم صفحه دویست بار ویرایش کردم. بس که به کیبورد خودم عادت ندارم. بس که چند سالیه دیگه نمی‌نویسم. نه از خودم، نه از حالم.

به نظرت من حالم خوبه؟

2010-10-05T22:57:00.001+03:30

پشت تلفن سعی می‌کردم صدام نلرزد و بتوانم حرفی که کاملا منطق داشت را راحت بگم، صبح تو شرکت هم همینقدر سعی می‌کردم که گریه‌ام نگیرد و هی رو به پنجره می‌ایستادم تا نور نگذارد چشمام به گریه بیافتن اما امان از این روزای دل نازک شدن من که تا ازم بپرسی چرا ؟ هنوز نرسیده به الف آخرش گریه‌ام میگیرد.

آخرش هم پشت تلفن گریه‌ام گرفت، فقط هی سعی میکردم حرفم رو هم وسطهاش بزنم اگرچه آخر هر جمله‌ام کش می‌آمد.

نمی دانم، نمی‌خواستم، فقط نمی‌خواستم مصلحت اندیش باشم، دلم می‌خواست حرفم را بزنم، می‌ترسیدم هم حرفی بزنم که مجبور شوم پایش بایستم و این گند بزند به همه چیز.

آدم که عصبانی است و غمگین، دم به دمش ندهید فقط آغوش باشید برایش که گریه کند.

اه اصلا ولش کن. اصلا بگویید خانم پیازه یا هر چی...

الآن که حالم بهتر شد بس که سهم گریه این ماهم را دادم.

بادمجان بم هستم

2010-09-30T21:21:00.001+03:30

اینجا نشسته‌ام و برای خودم تصورات وحشتناکی می‌بافم، (البته اگر تصورات را بشود بافت هم من بافتنی ام خوب نیست)!

عادت دارم که همیشه بدترین احتمال را تصور کنم و برخورد خودم را و دیگران را در آن موقعیت حدس بزنم. عادت بدی است؟ می‌دانم! از طرفی می‌دانم عادت خوبی هم هست. همینقدر خوب هست که خیالم راحت است که می‌دانم در سیاه‌ترین حالت ممکن چه اتفاقی می‌افتد.

اینجا نشسته‌ام و تصور می‌کنم که داخل آن عکس اگر چیزی دیده شود چه کنم! البته چیزی که حتما دیده خواهد شد چون من به هر حال به قدر تمام روزها و ساعت های عمرم فکر و خیال در سرم دارم: ی، اما اگر یک چیز اضافه‌ای باشد و بعد بخواهد همه چیزهای بد را به هم ربط بدهد چه؟

اولین بار است؟ بله فکر می کنم اولین بار است که اینقدر برای آینده‌ام نقشه کشیده ام، تصور کنید من را که آدمی هستم در لحظه زندگی کن! و بعد من بعد از این همه سال عمر، نشسته‌ام یکم به خودم اجازه رویا پردازی داده ام، یکمی نقشه کشیده‌ام برای آینده! بعد همین من، یکهو یک طور بدی نقشه‌هایم عوض شود یا این طورها...

چقدر حالم گرفته می‌شود؟ نه! می‌نشینم زار زار گریه می‌کنم! باور نمی‌کنید که من بنشینم برای از دست دادن چیزی زار زار گریه کنم؟ باور نمی‌کنید که من دل نازک باشم؟ ببخشید شما ؟

گریه که می‌کنم هیچ، کلی هم از الان غصه دارم، دقیقش می‌شود از همین یک ساعت و خورده‌ای پیش که یکهو چشمم تاریک شد و فکر کردم برق رفت و بعد دیدم نخیر چشم مبارک است که برقش رفت و یک مورد هم به موراد قابل ذکر به دکتر اضافه شد.

دارم مظلوم نمایی میکنم هیچ کس حرف‌های من را جدی نگیرد خودم هم جدی نمی‌گیرم احتمالا بز بوده.

حالا بریم عکس بندازیم بعد اعلامیه چاپ کنیم (چشمک)

آخه نامرد الآنکه من این همه نقشه دارم و یک موجود ارزشمند و عزیز در زندگی ام دارم باید اینطور هی بترسم و اینها و یک سری فحش دیگر...

پیش میاد. من بادمجان بم هستم

2010-09-27T22:11:00.000+03:30

نوشته ها هر چقدر هم که از نظر خواننده به ما شبیه نباشند اما ما را لو می دهند. نوشته هامان هر چقدر هم که راجع به خودمان نباشد و از خود حقیقیمان دور باشد اما لحجه خاصی دارد. لحجه ای که مال خود ماست، مخصوص ماست و نمی توانیم تغییرش دهیم.حتی اگر از روی بوستان سعدی هم رونویسی کنیم باز لحجه مان را دخالت می دهیم. مهر می زنیم به نوشته ها. امضا می کنیم با لحجه مان پای نوشته ها را.

2010-09-17T22:57:00.002+04:30

تصاویری که از کودکی ام به یاد دارم زیادند اما تنها شاید چند تصویر بسیار واضح و با تمام جزئیات در ذهنم مانده باشد. مثلا آن روز که لباسم را رنگی کرده بودم و از دلهره تا بعد از ظهر در حیاط ماندم تا مادر خوابش ببرد و من بتوانم سریع لباسم را زیر انبود لباس چرکها جا کنم طوری که هیچ کس شک نکند. یا آن روز که ته پارکینگ آتش روشن کردیم و تا مادر از پنجره صدایمان کرد از ترس می خواستم خودم را توی آتش بیاندازم یا ... ، نه نمی خواستم خاطره تعریف کنم!
می خواستم از یکی از بزرگ ترین اهداف کودکی ام بنویسم؛

" اینکه هیچ وقت شبیه پدر و مادر نشوم"

اما...
شدم! بدجور شبیه پدر و مادرمان می شویم. روزگار خیلی بی رحم است.

فردا روز دیگریست

2010-09-03T17:45:00.000+04:30

آدما معمولن دوست ندارن مرگشون الکی و بی علت باشه. معمولا همه ترجیح می دن در راه یه هدف بزرگ بمیرن تا از یه بیماری!
اما مردن در راه یه هرف بزرگ به نظر من نوعی از خود کشیه. یعنی وقتی کسی تصمیم میگیره کاربزرگی انجام بده که می دونه ممکنه کشته بشه یعنی یه جورایی تمایل به خود کشی داره!
می شه یه جور دیگه هم به قضیه نگاه کرد. آدمی رو تصور کنید که می خواد خود کشی کنه، خب قطعا خود کشی یه سری مقدمات لازم داره که طبعا فرد مورد نظر قبلا اونا رو آماده کرده وگرنه چطوری بمیره! مثلا یه قوطی قرص خواب و یک لیوان آب، یه متر یا شایدم دو متر طناب (که در اینصورت یه میله یا آویزی هم لازمه)، تیزی، ارتفاع و ... یکی از اینها کافیه برای فرد مورد نظر.
بعد از تهیه مواد لازم و البته قبل از استفاده یه کار دیگه هست که آدم می کنه؛ نامه خود کشی !
نامه خود کشی همون علت بزرگ مرگ آدمهای دسته ی اوله ... آدمهای دسته دوم هم نامه خود کشی رو می نویسن که بگن به چه دلیل یا دلایلی تصمیم به این کار گرفتن.
همه اینا رو گفتم که یه جور متفاوتی خداحافظی کرده باشم... نه نه اینکه بخوام خودکشی کنم! اصلا فکرش رو هم نکنید. اما می خوام بگم یه تصمیم بزرگ گرفتم.

2010-09-01T15:14:00.001+04:30

با آدما دیگه سلام و خداحافظی نمی کنیم. وقتی جی تاکمون سبزه یعتی اوکی حرف بزن. در حد دو سه کلمه جوابت رو میدم، بعد قرمز که باشم یعنی ممکنه جواب ندم، هیچ کس هم ناراحت نمیشه، بی خداحافظی هم خاموش میشیم و میریم.
فردا روز تولدمه، سالهای زندگیم دوتا یک رد میشن من هنوز نصف کارهایی که می خواستم رو هم نکردم.

آلبوم خانوادگی

2010-08-13T19:19:00.000+04:30

در دوران کودکی یک ساعت کوکی پاندولی سیاه بزرگ تنها یادگاری پدربزرگ مادری ام بود. غیر از آن هیچ وسیله و یا حتی عکسی از پدربزرگ مادری ام بغیر از یک عکس، نداشتم. تنها عکسی که در آن حضور دارد مادر 2 ساله ام ایستاده و پدرش که آقا صدایش می کرده اند عقب تر ایستاده و لبخند می زند. آقا در جوانی در یک تصادف فوت کرد، آن موقع خواهر بزرگم سه ساله بود و من هنوز به دنیا نیامده بود یعنی هنوز قرار نبود که بدنیا بیایم حتی (!)

چند وقت پیش که چمدان های قدیمی را که مادر مدارک تحصیلی و یادگاری های مکتوب کودکی مان را در آن نگه می دارد، باز کرده بودم و زیرورو میکردم گواهی نامه رانندگی آقا را پیدا کردم! عکس قهوه ای روی گواهینامه نمی دانم مربوط به شیوه عکاسی بوده و نوع نگاتیو آن دوران یا اثر گذر زمان است!

آقا الان می توانست هفتاد ساله باشد و کلی خاطره با هم داشته باشیم. می شد مادر اینقدر تنها نباشد و وقتی از دست ما یا پدر کلافه و خسته می شود به او پناه ببرد.

خوبیش این است که الان یک عکس پرتره از آقا هست، هر چند سعی کردم اثر مهر را با فتوشاپ از بین ببرم اما بد شد.

راستش من اصلا نمی فهمم چرا آن دوران آدمها یک یا دو عکس بیشتر نمی انداختند!

دختری را می شناسم که

2010-08-11T22:46:00.003+04:30

به آدم هایی که زیاد می بیند عادت می کند

دختری را می شناسم که

2010-08-11T22:46:00.001+04:30

مرتبا خودش را قضاوت می کند و هر بار به خودش قول می دهد که هیچ وقت دیگر نه خودش و نه دیگری را قضاوت نکند

دختری را می شناسم که

2010-08-11T22:45:00.002+04:30

در خیابان که راه می رود با خودش حرف می زند

دختری را می شناسم که

2010-08-11T22:45:00.000+04:30

صبح ها برای یک دقیقه بیشتر خوابیدن التماس میکند

فعلا

2010-08-08T23:46:00.001+04:30

من رو تصور کن
" نشستم پشت میز کامپیوترم و کمی قوز کردم، دارم چایی تلخ داغ می خورم و از حرارتش که به صورتم می خوره لذت می برم -از اون نوع لذت های موردی مثل لذت بردن از بوی خاک نم دار، یا بوی بارون یا بوی کبریت تو لحظه ی روشن شدن- دارم فکر میکنم که یکم وزنم زیاد شده، تصویر محو کتابهایی که هنوز بوی نویی شون نرفته و لاشون باز نشده و از گوشه سمت راست چشمم تو تصویر هست، وجدانم رو عذاب میده و نمیذاره برم آگر، تو دلم افسوس می خورم که دیر خبر شدم برای تاتر جمعه ولی اونقدر هم افسوس نمیخورم، دارم تایپ میکنم، سخته بعد از این همه مدت"

آرزوهام هم دیگه مثل سابق نیستن، نزدیک ترن و ساده تر، مثلا آرزو دارم یه شب تا صبح تو کویر بگذرونم، یا آرزو دارم که یه گلدون پرورش بدم و بزرگ کنم، یا ... آرزوهام کوچیک شدن اما دوست داشتنی ان.

زندگی ام به بطالت نمیگذره، برای خیلی از کارهایی که دوست دارم انجام بدن یا انرژی ندارم یا وقت، اما زندگی ام به بطالت نمی گذره.
دارم رو روابط انسانی ام کار میکنم و از اون موجود بی زبون ساکت درون یه آدمی می سازم که روابط عمومی بلد باشه و بتونه آدم ها رو تحت تاثیر بذاره، هر چند خیلی زود خسته میشم، بالغ شیرازی درونم خیلی خسته است، کتاب خوندن رو هنوزم خیلی بیشتر از هر چیزی دوست دارم اما همیشه تعداد کتاب های خوبی که نخوندم از اونهایی که خوندم بیشتره، دارم سعی میکنم نویسنده ها رو بشناسم چون تقریبا اسم هیچ کدوم از نویسنده هایی که کتاب هاشون رو خوندم یادم نمونده، با خودم که فکر میکنم میبینم تعداد دوستایی که گاهی حالم رو می پرسن از انگشتای دستم هم کمتره اما همینها از بهترین هان، کمیت ندارن اما کیفیتشون خوبه، بعضی آدم ها رو باید حفظ کرد.

باید حواسم باشه که مثل یه آدم بالغ رفتار کنم و وقتی که برای تحت تاثیر گذاشتن آدمها صرف می کنم به هدر ندم و مراقب باشم که با کی چی میگم و کجا یه مکالمه رو قطع کنم، سخت ترین کار دنیا اینه که وقتی داری حرف میزنی حس کنی هر کلمه ات داره امتیاز بندی میشه.

2010-08-05T19:02:00.002+04:30

به لحاظ فیزیولوژی بدن انسان تا نا کجا آبادش هم کشف شده، اما به لحاظ انسان شناسی، هنوز این سرزمین مکان های مخفی فراوانی دارد که گاهی میخارند، گاهی جوش می زنند، گاهی زخم می شوند و گاهی بریده یا کنده می شوند و حتی گاهی تبر میخورند! مکان هایی مخفی که نه تعریف درستی برایشان وجود دارد و نه هر کسی از آنها دارد و نه اسم مرض خاصی را به آدم نسبت می دهند.

یک وقت هایی روحم تبر می خورد، نمی خواهم و نمی توانم بگویم یعنی چه، باید مبتلا بوده باشی تا بفهمی، تا بحال روحتان تبر خورده؟

بررسی سیر تحول کامنت گذاران در وبلاگستان فارسی

2010-08-02T12:42:00.001+04:30

هر کسی در زندگی گاه گاهی تصمیم های درست و بجایی میگیرد که مانند تیری که بر وسط سیبل بنشیند، دقیقا مقصود فرد را بر آورده میکند.

فکر که می کنم بینیم خیلی از تصمیم هایی که در زندگی گرفته ام به موقع نبوده، یعنی فکرش را کرده ام اما از فکر تا تصمیم منجر به عمل آنقدر این دست و آن دست کرده ام که موضوع بیات شده یا کاملا فرصت نجات و فرار از کفم رفته (حالا بعضا فکر نکنید فرار مربوط به پلیس بازی و اینها باشد، کلا فرار از نظر قسر در رفتن منظور است)، خیلی اوقات خیلی دیر تصمیم گرفته ام آدم های غلط زندگی ام را با صلح و در آرامش حذف کنم، آنقدر فکر کرده ام، آنقدر بالا پایین کرده و دنبال فرصت مناسب بوده ام که گاهی طرف حرکتی کرده که منجر به حرکات متقابل بوده و گاهی آنقدر دیر تصمیم به انجام کارهایم گرفته ام که فرصت ها از دست رفته. من هم از آنجا که سعی دارم آدم منطقی و عاقل درونم را در این مواقع نشان دهم (سعیی که همیشه محقق نمی شود)، پذیرفته ام (در پیش خودم) که حق کجا ها با من بوده و کجا ها با دیگری.

حالا نزنم به صحرای کربلا، مخلص کلام اینکه این یکی تصمیمی به موقع بوده ظاهرا، باز کردن کامنت را میگویم، شاهد این مدعا هم کامنتی که برای پست قبل گذاشته شده که نشان از دل پر درد برخی از خوانندگان این صفحه دارد.

حالا معلوم نیست چند نفر بیایند فحش دهند، چند نفر بیایند مرموز بازی، چند نفر بیایند دل و قلوه رد و بدل برای لینک، چقدر اسپم بیاید، .. اصلا بازش کردم ببینم بعد از 9 سال سطح شعور کامنت گذاران وبلاگستان چقدر پیشرفت کرده است.

با هم ببینیم :ی

پ.ن: باز شدن کامنت بدین معنی نیست که روال نوشتن من تغییری خواهد کرد. صرفا کامنت ها باز شده و شاید دوباره بعد از مدتی به این نتیجه برسم که آن را مسدود کنم.

2010-07-31T23:29:00.001+04:30

خیلی وقت میشه که با خیالت راحت و فراغت نتونستم یه کتابی که دوست دارم دستم بگیرم و بدون فکر و خیال و راحت برم توش و با تمام ماجراهاش زندگی کنم و ... کلن خیلی وقته

سوال هفته

2010-07-31T23:17:00.001+04:30

آیا وبلاگ محلی برای تخلیه عقده های درونی است؟

2010-07-23T19:08:00.001+04:30

باور کنید که تمام بدقولی هایم و تمام نبودن هایم و خاموش بودن هایم و اینها نه از سر عمد که از سر پرمشغله گی است.این روزها گاهی یادم میرود که باید از سر کار برگردم خانه اینقدر که کار هست و هندل کردن چند تا پروژه و در کنار اینها همایش مملکت خارجه و نوشتن مقاله و ترجمه درست مقاله که خارجی ها به ریشمان نخندند و اینها همه رسما من را نا پدید کرده ضمن اینکه در منطقه ما چند وقتی است تلفن های موبایل خط نمیدهد. یعنی کلی آدم به من می گویند چرا خاموشی یا چرا جواب نمی دهی و فیلان ... اما تقصیر مخابرات است که معلوم نیست چرا اینطور است .
خلاصه اگر کاری با من دارید و به تعویق افتاده بگذارید به حساب پرمشغله گی و فراموشی این روزهایم. رو سیاهم .

Forgive me, myself

2010-07-10T22:34:00.001+04:30

یک روزی بلاخره باید بنشینم با خودم صادقانه حرف بزنم.

از خودم برای خودم بگویم.

از آدم هایی که در زندگی ام آمدند، آنها که عبور کردند، آنها که ماندند، آنها که رفتند...

برای خودم بگویم.

خودم را قضاوت کنم.

بلاخره یک روزی باید با خودم صادق باشم و برای خودم تعریف کنم از تمام دردهایی که کشیدم، از غروری که نگذاشت با خودم حتی صادق باشم، بگویم.

یک روز باید خودم را بغل کنم، در آغوش خودم گریه کنم، و در آخر خودم را ببخشم، به خاطر تمام بدی هایم و تمام نامهربانی هایم، با خودم.

2010-07-02T17:06:00.003+04:30

من دوباره دارم تغییر میکنم

هر بار که تو این دور تغییر میافتم از خودم راضیام

بعدش هم از خود جدیدم راضیترم

اصلاً زندگی من به سبک تراکتور، بسیار خواستنی و دلنشین است.

هیچوقت دوست نداشتم راحتی بکشم، همیشه سختگیرترین استادها، سختترین درسهای اختیاری، سختترین ساعات کلاس، سختترین رشته، سختترین رشتۀ موسیقی، سختترین سبک موسیقی، سختفهمترین کتابها، و...

اصلاً همیشه سختترینها رو انتخاب کردم چون علاقۀ عجیبی دارم که دهنم صاف شه تو زندگی ...

بعد همیشه هم حس کردم «نه این هنوز سخت نیست، من هنوز سختی واقعی نکشیدم»!

حالا هم دوباره دارم تغییر میکنم.

پوست انداختن به تعبیری!

دارم عادت میکنم به نرمال بودن،

هنوز نه خیلی، اما افتادم تو دورش

شاید بلاخره تبدیل بشم به یه آدم نرمال که خیلی عادی و ساکت و بی سروصدا داره زندگیشو میکنه، مثل یه شکارچی پیر که با آدما در حد ضرورت حرف میزنه و خیلی ساکت و آروم داره زندگی میکنه و اصلاً سوژۀ هیچ مجلسی نیست، اما اگه یه شبی که کیفش کوکه و داره با خودش آوازی که دوست داره میخونه و تفنگش رو تمیز میکنه، بشینی پای آتیشش تو جنگل و حال کنه برات حرف بزنه، تو چشماش که نگاهت بیافته یه دنیای عجیبی ته چشماش ببینی و بفهمی این آدمی که این گوشه ساکت و آروم نشسته و کار به کار عالم و آدم نداره، یه روزی شهر و آشوب میکرده و باکش نبوده از عالم و آدم که راجعبش چی بگن و چی فکر کنن و بعد بلاخر به یه دورهای رسیده که دوست داره با عشق زندگی کنه و کاری که دوست داره انجام بده و خزیده یه گوشهای که کسی نشناستش.

2010-06-28T22:52:00.001+04:30

وارد که شدم همه آمدند برای سلام و احول پرسی جز مامان مهین. پرس و جو که کردم فهمیدم رفته داخل حمام در را بسته و دارد گریه می کند. خلاصه همه رفتند و با اصرار آوردندش بیرون. من را که دید باز زد زیر گریه و بغلم کرد. نمی دانم چند دقیقه گذشت به همان حال، اولین بار بود که کسی من را بغل میکرد و گریه می کرد و من هم می خواستم گریه کنم.
امروز در دفتر کیفت را که دیدم روی میز، یکهو فکر کردم الان از در میایی تو، بعد یادم افتاد که نیستی، میدانی اینروزها خیلی ساده گریه ام میگیرد. شده ام مثل مامان مهین که همیشه پردۀ اشکی چشمانش رو پوشانده. دل و دماغ ندارم. بچه ها باز هم مهمانی دارند و بازهم دعوتم. درست است که مهمانی دخترانه است و دفعات پیش هم تو نبودی اما اینبار که نیستی نمی توانم بروم. دل و دماغ خنده ومهمانی و رقص و مسخره بازی ندارم. نمی دانم چطور خبر بدهم که نمی آیم، می دانم که ناراحت می شوند، دفعه آخری قول گرفتند برای این بار، نمی دانستم که اینقدر نازک دل شده ام! می دانستم؟ کف دستم را که بو نکرده بودم.

2010-06-24T22:01:00.001+04:30

چشمام از صبح می سوخت
درد می کرد
فکرکردم مژه رفته
مژه نبود

امروز گریه ام گرفت

دل نازک شدم
یا پیر ؟

2010-06-23T22:38:00.001+04:30

همش یکروزه که رفتی
یک روز
و همین یک روز کافی بوده که بفهمم چه حجم بزرگی رو تو زندگی من پر کردی
هر بار که زنگ می زنی و صدات رو که می شنوم انگار دنیا رو دادن بهم
دلم گرفته
برم یه جای دیگه اشکام رو بریزم مردم نیان اینجا حالشون بهم بخوره...

2010-06-21T21:50:00.001+04:30

حرفها، کلمه ها، آروم آروم کنار هم می شینن و خیلی هم قشنگ!
بعد تا برسی به آبادی ای جایی که بشود بنویسی شان، همه شان ناپدید شده اند.

کجایید کلمه های من که امروز بعد از ظهر در هوای ابری اتوبان رسالت خیلی قشنگ بودید ؟

2010-06-20T21:40:00.001+04:30

خوب فکر کردن یه هنر که نه یه فضیلته !
اینکه راجع به دیگران خوب فکر کنیم، اعتماد کنیم و همیشه بهترین قضاوت رو درباره رفتار و نیات افراد داشته باشیم،
اینکه؛ دوست تو کاری کرده که به ظاهر عجیب و توجیه نشدنیه اما همیشه فکر کنی که توجیه قابل قبولی وجود داره،
به جای قضاوت سریع، بجای دشمن پنداری آدما، آدما رو دوست بداریم،
خیلی از روابط فامیلی رو با آدم هایی که سریع به دیگران برچسب می زنن یا سریع قصه می سازن، قطع کردم، دوست هایی داشتم که به اینخاطر نتونستم تحملشون کنم، چون انگار اکثر آدما دوست دارن بجای واقعیت قصه های خیالی خودشون رو باور کنن، اسمش رو هم میگذارند زرنگی، که مثلا حواسشون هست کسی سرشون کلاه نذاره!
اما اینها زرنگی نیست، حماقته، حماقت محض

2010-06-14T23:43:00.000+04:30

زخم های کهنه را نکنید.
عفونی می شود.
اگر تا بحال خوب نشده، اگر هنوز زخم مانده، بگذارید به حال خودش... عفونی می شود.

2010-06-12T22:17:00.000+04:30

راستش را بخواهید خسته ام
خیلی خسته ام
از آدم های کم هوشی که در زندگی ام هستند، آدم هایی که حس و ذوق کشف کردن آدم ها را ندارند، آدم هایی که باید برایشان همه چیز را توضیح دهی، آدم هایی که حرفهایت را، نفس هایت را، سکوت هایت را بلد نیستند و نمی خواهند حتی یاد بگیرند.
دلم هوس دارد برود.

2010-06-12T22:10:00.001+04:30

حقیقت اینجا هر روز توی گوشمان می زند و صدایی از ما در نمی آید.

سوال اساسي اين روزهاي من

2010-06-10T22:21:00.001+04:30

مرز چيست ؟ مرز كجاست ؟

2010-06-05T23:37:00.001+04:30

دلم مي‌خواد اگه يه روزي بچه داشتم يه دختر داشته باشم.
دلم مي‌خواد بهش خيلي چيزا ياد بدم.
دلم مي‌خواد خيلي قوي بار بياد و بتونه هر سختي‌اي رو تحمل كنه.
دلم مي‌خواد بهش ياد بدم كه خيلي چيزاي زندگي آدما غلطه و اون مجبور نيست بخاطر هيچ كس، حتي من، باورهاي غلط و رفتارهاي غلط داشته باشه. كه ياد بگيره اونطوري كه مي‌خواد زندگي كنه و حرف مردم رو قد پوست تخم مرغ هم حساب نكنه.
خيلي چيزا هست كه دلم مي‌خواد به دخترم ياد بدم.
دلم يه دختر مي‌خواد.

2010-05-24T21:38:00.000+04:30

هيچ چيز اونطور كه از دور به نظر مياد جذاب نيست.
اين روزها با من اگر مي‌تونيد حرف نزنيد، زنگ هم نزنيد،اگر مي‌تونستم نامرئي مي‌شدم. حالا كه نمي‌تونم حداقل شما كاري كنيد كه فكر كنم نامرئي‌ام.

2010-05-21T18:02:00.000+04:30

وارد دوهْ جديد و جدي‌اي در زندگي‌ام شدم.
بطور جدي برنامه ريزي كردم براي درس خوندن كه اين براي مني كه هيچ‌وقت برنامه ريزي خاصي براي درس نداشتم يه حركت جدي و جديد و قابل تأمل به حساب مياد.
اينبار انگيزه دارم. اولين باره كه اينقدر انگيزهْ بالايي دارم و تا افق طولاني‌اي از مسير آينده‌ام رو مي‌تونم ببينم.
به "تو را نگاه مي كنم" ابي تعلق خاطر پيدا كرده‌ام و از گوش دادنش سير نمي‌شوم.
تصميم‌هاي بزرگي گرفته‌ام. بزرگ‌تر از آنكه روزي تصورش را كرده باشم. قدم به زندگي مي‌رسد.
حس خوبي دارم.
هيچ وقت تو زندگي‌ام اينقدر حس خوبي نداشته‌ام.

2010-05-15T18:41:00.001+04:30

انساني كه با گوگل‌ريدر آشنا شد دنياي غريبي پيدا مي‌كند، قبل از آن مي‌دانست يه روز تعطيل را چگونه بين كتاب‌هاي تازه‌اش، فيلم‌هايش و كارهاي ناتمامش تقسيم كند و به انجام همه‌ي آنها برسد. اما بعد از آن دنيايش زيرورو مي‌شود.
وقت‌هاي خالي‌اش، روزهاي تعطيلش، همه به گوگل خواني مي‌گذرد، خواندني كه بار چنداني ندارد اما تنوع و به روز بودنش انسان را رها نمي‌كند. كتاب پشت كتاب كه بخرد و نخوانده روي هم جمع شوند، فيلم روي فيلم كه بخرد يا امانت بگيرد اما نگاه نكرده روي ميزش خاك بخورد. كارهاي معوقه و ناتمام روزهاي تعطيل را هم كه نمي‌گويم، اين بخش كلا تعطيل است.
شايد اين احوالات خنده‌دار باشد براي خواننده‌ي دردناآشنا اما دردي است حقيقي، مشكلي است كه هيچ كس مايل به حل آن نيست!
گوگل‌ريدر دارد كم‌كم حتي آن جذابيت و بكري خود را از دست مي‌دهد و تبديل مي‌شود به بالاتريني ديگر! پست‌هاي شر شده توسط ده‌ها نفر كه باز هم ريشر مي‌شود و شر نكردن آنها عذاب وجدان مياورد، نت‌هاي روي شرها هم حتي ديگر نظر شركننده نيست و تنها بخش كوچكي از نوشته را در بر مي‌گيرد. فكر مي‌كنم گوگل ريدر از آن روزي كه هر كدام از ما خواستيم بجاي يك فالوور نجيب يك شر كننده پر طرفدار باشيم مشكل‌دار شد!
يادش بخير آن روزها كه فقط عاصفه را با آن نت‌هاي جذاب و جنجالي و پست‌هاي منتخبي كه شر مي‌كرد، فالوو مي‌كردم. آن روزها زندگي‌ام طبيعي‌تر بود و هفته‌اي يكبار خواندن شرآيتم‌ها كافي و جذاب بود.
(خواننده‌ي دردناآشنا تا اينجا يگر بايد فهميده باشد مخاطب اين نوشته نيست و رفته باشد)

اما من پيشنهاد تغيير مي‌دهم در رويه گودر، پيشنهاد فرهنگيزه كردن آن
بياييد كتاب بخوانيم، فيلم ببينيم، بيرون برويم، كارهايمان را انجام دهيم و هفته اي يكبار شرآيتم بخوانيم :ي

2010-05-14T20:55:00.000+04:30

سفر دو روزه به قزوين براي شركت در نمايشگاه آنقدر حواشي بعضا جالب پيش بيني نشده داشت كه همه اش الان يادم نمي آيد
نمايشگاه خوب بود، سفر هم خوب بود، شهر هم و مردم شهر هم :ي

بعد از روز دوم به مرضي عجيب گرفتار آمده در بستر نيمه بي‌هوش افتاده و تا روز جمعه از بستر برنخواستي و طبيب بر بالين آمدي، تا آفتاب روز جمعه كه رفع كسالت شده به جهت معالجت حكيمه باشي و از بستر به شيريني و ميمنت برخاستي و به كوه و دشتستان قزوين اندر شدي و بر لب جوي نشستي و در غروب جمعه به تهران مراجعت نمودندي :ي

2010-05-05T22:03:00.001+04:30

در هفته‌اي كه گذشت چند مرتبه از ته دل خنديدم .
يكدفعه‌اش آنجا كه فهمديم قلقلكي هستي :ي و از حالت خنده داري كه از قلقلك ديدن (گرفتن ، شدن ؟!) پرهيز مي‌كني،
دو سه دفعه‌ي ديگر هم بود كه موضوعش يادم نمانده اما همه‌اش وقتي با هم بوديم اتفاق افتاد،
نكته‌ي لذت بخشش براي من صرف‌نظر از خنديدن از ته دل ( مثل زماني كه كودك بوديم و با خواهرها و دخترخاله‌ها تا صبح چهار-پنج تايي به بهانه‌ي خواب روي يك تخت دو نفره جمع مي‌شديم و تا صبح چرت و پرت مي‌گفتيم و حتي به ترك ديوار هم از ته دل ريسه مي‌رفتيم ) ، اين است كه درتمام لحظاتي كه از ته دل مي‌خندم تو شگفت زده نگاهم مي‌كني و حس مي‌كنم موج انرژي من كاملا در تو جذب مي‌شود و خنك مي‌شوي و خنده‌ات مي‌گيرد و اينها همه براي من لذت بخش است.

اصلا آدم كه از ته دل مي‌خندد، خود ِ خودش است، بدون ديوار، بدون ژست و بدون ملاحظه،...

آدم‌هايي كه از ته دل مي‌خندند را دوست دارم.

آدمي كه مي‌تواند از ته دل بخندد آدم خوبي است.

گمان كنم يك وقتي از ته دل خنديده باشي كه من عاشقت شدم .

2010-04-28T13:08:00.000+04:30

زن باشی و
جرئت کرده باشی بعد از تاریکی 7 شب(!) تا سر کوچه خانه تان بروی برای خرید مایحتاجی چیزی ...
از کوچک و بزرگ و پیر و جوان متلک نشنیده باشی
و
طعم حقارتش را نچشیده باشی
...
اصلا مهم نیست که چند تا از شما آقایان تا بحال به هیچ زنی متلک نگفتید یا الخ ...
مهم این است که در سرزمینتان زنی نیست که در عمرش متلک شنیدن را تجربه نکرده باشد!
همین کافی نیست ؟

2010-04-22T11:39:00.000+04:30

*آدم بايد از زندگي اش لذت ببرد.
اين جمله براي من خيلي معنا دارد، حالا نه اين كه فكر كني منظورم چيز خاصي باشد، نه، در واقع منظور نداشتن و بي منظور زندگي كردن نيز بخشي از اين لذت بردن است. و اين لذت بردن حتي چهارچوب خاصي هم ندارد و مثل اثر انگشت است، منحصر به فرد!

*لذت هاي من در زندگي خيلي زياد و متفاوت است. گاهي از دقت كردن وقت ريخت برنج و بي راه نرفتن حتي يك دانه برنج، لذت ميبرم، گاهي هم از شلخته ريختن همين برنج!

*ازدواج از آن مواردي است كه در جريانش بودن هيچ لذتي ندارد، اما صحنه هاي لذت بخشي مي شود از آن بيرون كشيد، مثل صحنه ي سيگار كشيدن مرد كنار پنجره باز در يك بعد از ظهر بهاري در حالي كه به زن در خواب عميق، خيره شده، و نفس كشيدن هاي آرام زن را با بالا و پايين رفتن سينه اش دنبال ميكند و آرامشي كه در چهره ي زن در خواب است و اتاق با نور بعد از ظهر نه چندان روشن است. آ«ي ايين يك صحنه ي لذت بخش است اما تصوركن در آن صحنه حضور داري، و متوجه مي شوي قبل از خواب تو يا او كمي حرف زده ايد و ديگري گفته خوابم ميآيد و همين، يا شايد قهر باشيد، كه اين تازه خوب است، شايد دلخوري عميق جند وقته تان حس و حالتان را از بين برده و تو حالا در پس اين بعد از ظهر آرام داري فاصله بينتان را مي بيني، يا فرض كن زند همين الان چشم هايش را باز كند و بجاي هر صحنه ي لطيفي كه بتواني تصور كني و انتظار داشته باشي، نگاهي به تو بياندازد و بدون واكنشي ديگر بچخد به سمت ديوار و دوباره به خواب برود، و هزار فرض گند ديگر...
مي بيني ازدواج به خودي خود نه لذت محسوب مي شد و نه سرشار از بخش هاي لذت بخش است.

*من ازدواج را دوست ندارم، عاشق بودن را دوست دارم، انتظار را دوست دارم، انتظار اينكه از جنگ برگردي ، مثلا، كه البته جنگي هم در كار نيست و همين كلي عاشقانه را ضايع كرده، انتظار اينكه روزي كنار هم خواهيم بود، اگر چه مي دانم چيزي شبيه صحنه ي بالا است، انتظار كشيدن را دوست دارم با اينكه مي دانم در نهايت چيزي كه به دست مي آيد كمتر از چيزي است كه خود انتظار دارد.

*دفتري خريده ام و دوباره نوشتن با خودكار بر روي كاغذ را شروع كرده ام و اين خيلي لذت بخش است.

* زندگي من پر از لذت هاي كوچك است، من مي دانم كه لذت بزرگي در زندگي وجود ندارد.

2010-04-16T00:40:00.002+04:30

خب امروز روز خوبي بود هر چند من هنوز سر حال نيامده ام اما امروز روز خوبي بود.
فيدبك هايي كه از مخاطبانمان گرفتيم خستگي را از تن همه ي بچه هاي تحريره بيرون آورد. تقريبا تمام كساني كه آمدند غرفه، نشريه را خوب مي شناختند و از محتوا ، همانطور كه ما شبانه روز وقت و انرژي گذاشتيم و از خواب و راحتي زديم، به حق گفتند و الحق كه خستگي از تنمان بيرون رفت.
الان اگر خستگي مجالم مي داد و مي توانستم بيدار بمانم از امروز بيشتر مي نوشتم.
همينقدر بگويم كه دستمان درد نكند .
دستتان درد نكند.

2010-04-14T21:53:00.002+04:30

امشب حالم بد است...
هيچ وقت فكر نمي كردم كه روزي به اين سخت جاني و سخت دلي بيافتم، آنقدر سخت كه حتي سرنوشت دردناك كودكان گل فروش سر چهارراه ها نيز غمگينم نكند، آنقدر سخت كه يادم نيايد نگاه معصوم چشمهايم چگونه بود، آنقدر سخت كه از نگاه خودم درآينه بــتــرســم، از خودم بترسم و از آنچه مي توانم انجام دهم و از آنگه مي توانم باشم و از آنكه هستم، مي ترسم، اين روزها از خودم مي ترسم، نكند قصه ي خدا و شيطان راست باشد، نكند خود شيطان باشم من، سخت جاني كه منم!

امشب حالم خيلي بد است

2010-04-14T21:32:00.000+04:30

چقدر بد است كه آدم حس پنهان آدم ها را نسبت به هم بداند.
چه تلخ كه محرم حرف هاي نگفتني آدمها باشي
بداني آدمها كه به هم لبخند مي زنند چه تمسخري پشت لبخندشان نشسته است،
بداني يكيشان نياز به ديگري دارد و ديگري در پي از سر باز كردن او
بد است.
ندانستن ترجيح دارد به دانستن اين همه دورويي
بد تر از آن بودن جزئي از اين جمع بزرگ دورويي است.

سختمه
...

2010-04-14T21:27:00.001+04:30

آخرش نشد خودم را به كسي بگويم ...
نمي شود مي دانم

2010-04-08T21:47:00.001+04:30

نتيجه‌ي همه‌ي مجادلات و تقلاهاي من براي فرار از چيزي كه خودم هم نمي‌دانم چيست آخر به اين مي‌رسد كه من، گاهي عاشق و گاهي فارغ، فراموشكار و ناسپاس، بي‌ريا و دل‌گنده و عصباني بي‌خطر، مثل كبريت بي‌خطر، -ي هستم كه فقط بايد بگذارم زندگي بگذرد و روي ديگرش را هم نشانم دهد.
بايد كمي بي‌خيال باشم و كمي بيشتر بزرك شوم.

دلت خوشست بخدا

2010-04-03T14:19:00.000+04:30

وقتي پاي رفتن هست، عادت نبايد كرد. عادت كردن مال وقتيه كه راه پس و پيش نباشه

2010-04-03T13:53:00.001+04:30

براي آدمي كه ديگه مثل سابق نيست، بين آدم‌هايي كه مي‌شناسه، جايي نيست.

2010-04-01T17:06:00.000+04:30

عبارت "دوستت دارم" را بايد تمرين كرد. گفتنش را بايد تمرين كرد.
مثلا به غريبه‌ها بگوييد دوستت دارم.
آنقدر بگوييد كه جاي خودش را پيدا كند. آنقدر بگوييدش كه ديگر نخواهيد به زبان بياوريد مگراينكه از صميم قلب كسي را دوست داريد.

2010-03-31T23:41:00.000+04:30

خسته ام
حوصله ي هيچ كس رو ندارم
حتي حوصله ي خودم رو هم ندارم
يه ليست از كساني كه براي عيد مي خوام بهشون زنگ بزنم دارم اما به هيچ كدوم زنگ نزدم.
حالا اصلا به اين فكر ميكنم كه چي ؟ مگه گذشتن روزها تبريك داره ؟
مي ترسم كساني كه مي خوام بهشون زنگ بزنم و نمي زنم اظهار نظر قبلي منو جدي بگيرن و فكر كنن برام مهم نيستن.
سر آخر زنگ نمي زنم.
حوصله ندارم.
اصلا عيد تبريك نداره .
آخرش هم اس ام اسي به كسايي كه برام تبريك فرستادن تبريك مي گم ... براي سال ديگه هيچ كس به من تبريك نگه عيد رو..
عيد شده كه چي ؟
پاييز كه قشنگ تره !
چرا هيچ كس پاييز رو تبريك نمي گه ؟
عيد هم كنارش...
عيد را در سكوت و تنهاسس دوست دارم نه تو شلوغي و تبريك و عيدي و ...
سفر بهم خوش نگذشت شايد چون سالي كه گذشت قد يه سال نبود؛ خيلي بيشتر از يه سال بود... خستگي اش از تنم نرفت بيرون..
حالم خوب نيست..
اينطور پيش بره همين روزها خودم رو از جايي پرت مي كنم پايين.
من خر چرا چرا چرا عاشق نيستم ؟
من خر
من هميشه كودك
من هميشه در حسرت كودكي

2010-03-31T21:09:00.000+04:30

آدم هاي متاهل در حسرت دوران تجرد خويش اند.
آدم هاي فارغ التحصيل در حسرت دوران دانشجويي
آدم هاي پير در حسرت جواني
آدم هاي جوان در حسرت كودكي
در حسرت كودكي

2010-03-31T21:05:00.000+04:30

عشق از من مي گريزد
غاز از لانه !
گربه از چوب كلفتي كه به سويش پرتاب كرده اي

2010-03-30T23:21:00.001+04:30

چه سفري بود. اصلا حسش نكردم.
سفر خري بود

2010-03-27T15:47:00.000+04:30

سالی بود برای من
در سالی که گذشت اعتقاداتم را به همه چیز از دست دادم
از خدا و دین و متعلقاتش گرفته تا سیاست و کلا هر چه در طول این 26 سال جمع کرده بودم یا از طریق مدرسه به خوردمان داده بودند همه را با هم از دست دادم، از دست دادنی که دیگر هیچ جوره نمی شود جمعش کرد.
سال بی اعتقادی بود.
سال رشد بود برای من.
که انتظار نداشته باشم از آسمان
چیزی نازل شود
که انتظار نداشته باشم اتفاقات خوب بیافتد
که عمیقا بدانم هر چه هست همین است و نتیجه ی همین است که در انجام است.
و خدایی که دیگر وجود ندارد را حسودی می کنم.
حسودی به کسانی که هنوز باورش دارند، هنوز رویایی دارند. هر چند غیر واقعی

موسيو مداد 2

2010-03-19T20:20:00.001+03:30

موسيو مداد 1

2010-03-16T23:02:00.001+03:30

2010-03-16T20:33:00.000+03:30

مثل هر سال چهار شنبه سوري رو برگزار كردم.
آتشي بزرگ درست كردم و نشستم نگاهش كردم تا خاموش شد.
دلم نمياد آتش چهار شنبه سوري رو روشن نكنم حتي اگه مثل امسال تنها باشم و تنهايي بخوام بشينم كنارش.
براي من هر شعله اش پر خاطره است.
امسال كلي مي خواستم چهاشنبه سوري رو نشون خواهر زاده 2.5 ساله ام بدم كه نشد.

شب امتحاني ؟!

2010-03-12T22:56:00.001+03:30

اين عادت شب امتحاني بودن هيچ وقت آدم رو ترك نمي كنه، حتي اگه خدا و اندي از مدرسه و درس و امتحان هم گذشته باشه.
خلاصه كلام اينكه گزارشي مفصل ننوشته روي دستم مونده و فردا هم جلسه است و همچنين هنوز كميك شماره جديد مجله رو طرح نزدم و حتي موضوعش رو هم انتخاب نكردم و هنوز زبان نخوندم يكشنبه مثلا فاينال دارم و مهمترين كار يكه كردم اينه كه رفتم آرايشگاه ابروهامو تميز كردم خيالم راحت شد :ي

2010-03-12T15:34:00.001+03:30

life is beautiful if you focus on beauty

2010-03-06T14:34:00.001+03:30

DID I ?

2010-03-01T12:42:00.000+03:30

مذهب
شوخي سنگيني بود
كه محيط با من كرد
و من سالها مذهبي ماندم
بي آنكه خدايي داشته باشم

اين شعر سهراب اساسا وصف‌الحال منه، بخصوص خط آخر،

نگاهی به آیدا؛ فسیل 47 میلیون ساله

2010-03-01T10:25:00.000+03:30

"وقتی از فسیل پستاندار اولیه‌ای با نام آیدا در موزه تاریخ طبیعی نیویورک پرده‌برداری شد، هیاهوی زیادی به راه افتاد. این فسیل 47 میلیون ساله که در سال 1362 / 1983 در شهر مسل آلمان از رسوبات یک معدن قدیمی کشف شده بود، به سرعت از طرف رسانه‌ها به‌عنوان «حلقه گمشده‌» مطرح شد. برخی حتی پا را فراتر گذاشته و آن را هشتمین عجایب دنیا نامیدند."

منبع: خبر آنلاين

عجيبه ها... درست سالي كه من بدنيا اومدم كشف شده :ي

2010-02-26T23:26:00.001+03:30

واقعا لزومي داره آدم واسه اونايي كه سال تا سال نمي‌بينتشون فقط واسه خاطر اينكه تلفنشون رو داره اس‌ام‌اس تبريك عيد بفرسته؟

من امسال فقط به اونايي تبريك ميگم كه برام در اولويت هستن، اونم نه اس‌ام‌اسي، تلفني ...
اصلا چه معني داره به آدمي كه اونقدر واسم ارزش نداره كه تلفني بخوام بهش عيد رو تبريك بگم، اس‌ام‌اس بدم؟

2010-02-20T21:25:00.001+03:30

دلم چيزي مي‌خواهد كه خودم هم مي‌دانم داشتنش چقدر سخت و دردسر آور است، اما دريغ از يك لحظه كه از فكرش...
مي‌بيني همه‌مان چيزهايي داريم كه ديگري حسرتش را دارد مثل آن چيز كه تو ...
دلم هوس سفر كرده همين روزها شايد ...
.
..
...
من قرار بود روزي پيش خدا بروم و رو در رو به او بگويم كه ...
حيف، كاش بزرگ نمي‌شدم، كاش نمي‌فهميدم كه خدايي در كار ...

2010-02-13T14:52:00.001+03:30

ديشب داشتم فكر مي‌كردم يكي از خاطرات پر رنگي كه از دوران بچه‌گي دارم اون وقتيه كه بابا يه روز يه سه پايه زرد را آورد وسط حال و روي زمين گذاشت و از من كوچولو خواست كمكش كنم. مثلا مي‌گفت ببين سه پايه محكمه، برو يه دستمال بيار و ... كه اگر چه كارهاي مهمي نبودن اما براي يه بچه‌ي كوچولو كه از قضا كوچك‌ترين فرزند هم باشه و هيچ وقت كاري رو بهش نسپردن، يه كار مهم بوده، خيلي مهم. بعد يادمه از تو يه جعبه يه دستگاه درآورد و بعد يه حلقه رويش نصب كرد و بعد از توي يك جعبه‌ي ديگه يه فيلم درآورد و فيلم را روي دستگاه نصب كرد و نوار فيم را دور حلقه‌ي ديگر پيچيد و .... بلاخره گفت چراغ رو خاموش كن. بابا آن روز داشت براي من يك كاري مي‌كرد. داشت به من پروژكتور را نشان مي‌داد. فيلم را، فيلم عروسي‌شان بود، به من ياد داد كه فيلم را چه طور روي پروژكتور سوار كنم. ياد داد كه بنشينم پشتش و كليد روشن خاموشش را من بزنم. و بقيه فقط فيلم را تماشا مي‌كردند. براي من آن روز اما فقط يك فيلم نبود. چيزي خيلي مهم‌تر بود، بابا به هيچ كس ديگري ياد نداد و من هميشه يادم ماند.
ديشب كه خواهرزاده‌ي عزيز 2 سال و نيمه‌ام حوصله‌اش سر رفته بود ياد پروژكتور افتادم. بهش گفتم بيا بريم مي‌خوام يه چيزي نشونت بدم. با هم سه پايه را از كمد درآورديم. پروژكتور را نصب كرديم فيلم را با هم سر هم كرديم. اون رو كردم مسئول پرده و چراغ. خيلي مسئولانه رفتار مي‌كرد. كاري كه مي‌كرد براش مهم بود. حرف‌هام رو دقيق گوش مي‌داد و هيچ چيز رو هم خراب نكرد. مطمئنم براش يه خاطره درست كردم.

2010-02-09T22:10:00.002+03:30

ميخوام از چيزي بگي كه قبولش نداشتم
از عشق
از عشق چيزي بگو

2010-02-08T22:42:00.001+03:30

چه كنم با دل تنها ...

آخر روز و خستگي و خنده هاي ...

چه كنم با دل تنها

چه كنم با غم دل

چه كنم با اين درد

دل من اي دل من

چه كنم با دل تنها

چه كنم با غم دل

چه كنم با اين درد

دل من اي دل من

2010-02-06T21:38:00.002+03:30

من خورشت باميه دوست دارم.

خوشم مياد گاهي هوس كه مي كنم سيگار بكشم اما دوست ندارم عادتم بشه، از انجام كاري كه از رو عادت و نياز باشه خوشم نمياد.

دوست دارم تنهايي شراب بخورم اما تو جمع و مهموني چندان خوشم نمياد. آدم پايه ميخواد، آدمي كه آئينش رو بدونه، نيست، نبوده. مشروب خوردن رو نه پز ميدونم و نه روشن فكري و نه هيچ چي، اصولا هيچ كاري رو نشونه‌ي هيچ خصلتي نمي دونم.

گاهي دوست دارم تنهايي برم مسافرت، گاهي شديدا دوست دارم دو نفره برم مسافرت اما حرف نزنيم، فقط نگاه كنيم.

دوست دارم وقتي فيلم تماشا مي كنم كسي باهام حرف نزنه، دوست دارم با آدم هم سليقه فيلم ببينم، تنهايي زياد نمي چسبه.

دوست دارم شب ها تا صبح بيكار باشم و بيدار بمونم اما در طول روز اينقدر سرم شلوغ باشه كه متوجه خسته كنندگي كشدار روز نشم.

گاهي دوست دارم براي يه نفر حرف بزنم، گاهي دوست دارم از خودم تعريف كنم، گاهي دوست دارم به خودم گير بدم، گاهي دوست دارم پرحرفي كنم، گاهي دوست دارم سكوت كنم و طرف مقابل در همه حالت ها يه شنونده خوب باشه و، حس كنم به حرفهام گوش ميده و هي مجبور نباشم تضيح بدم كه ببين الان من با خودم پز نميدم، ببين الان من دچار افسرده گي نشدم، ببين الان همه حرفهاي من برام مهمه گوش بده، و ... گاهي هم دوست دارم اصلا حرف نزنم و كسي بهم گير نده كه يه چيزي بگو.

اكثر اوقات قيافه ام يه جوريه كه انگار ناراحت به نظر ميرسم! خب ناراحت نيستم، اتفاقا كاملا راحتم و دوست دارم كسي بهم گير نده كه دليل ناراحتيم رو بگم چون اونوقت كاملا ناراحت ممكنه بشم. دوست دارم آدما مختصر مفيد حرف بزنن و توضيح ندن، دوست دارم براي هيچ كس توضيح ندم.

دوست ندارم هيچ چيز رو تا تهش ياد بگيرم، اصلا برام مهم نيست اسم تمام كارگردان ها رو بدونم، اگه از فيلمي خوشم بياد خوشم اومده و نميرم تمام فيلم هاي اون كارگردان و نگاه كنم يا راجع بهش تحقيق كنم، دونستن اين چيزا رو هم افتخار نمي دونم. دوست ندارم برم تمام اصطلاحات رو ياد بگيرم، برام مهم نيست اگه يه ماركي رو نشناسم، اگه از چيزي خوشم بياد خوشم اومده و اگه خوشم نياد مارك و مد و معروفيت باعث نميشه خوشم بياد. اصولا آدم كم حوصله ايم.

آدم كمال گرايي نيستم :ي

دوست ندارم كسي از مذهب برام حرف بزنه، دوست ندارم كسي براه راست(!) هدايتم كنه، از نصيحت شنيدم هم خوشم نمياد، دوست ندارم نظر كسي رو بدونم تا زماني كه ازش نپرسيدم، نظر عموم مردم هم برام مهم نيست.

از چهارچوب و ساختار ثابت داشتن خوشم نمياد، دوست دارم گاهي كاراي احمقانه بكنم، برام مهم نيست اگه تو ميدون راه آهن ساندويچ سوسيس با نوشابه بخورم يا تو ديدنيها سوپ فلان، برام مهم نيست دوستام، آدمي هايي كه دوستشون دارم تحصيلات و شغلشون چيه، مذهب هيچ كس برام مهم نيست، تعصب رو دوست ندارم، متعصب نيستم و آدمهاي متعصب رو هم دوست ندارم.

از مهموني رفتن خوشم نمياد، از فاميل بازي خوشم نمياد، دوسست دارم فقط با كسايي كه دوستشون دارم رفت و آمد كنم.

دوست دارم خيلي چيزا رو بلد باشم اما حوصله كلاس رفتن ندارم.

از شنيدن اين عبارات به صورت تكه كلام وقتي با كسي حرف ميزنم بدم مياد : عزيززم، آخي، جانم، الهي، فدات شم، خيلي دوستتوت دارم، عزيزم دلمي، و ...

دوست ندارم الكي از كسي تعريف كنم، حرف زدن با آدم هاي پزي، علامه دهر، قد، مرغشون يه پا داره، سن و سال دار، خاله زنك، و اينا ... عصبي ام ميكنه .

فعلا چيزي ديگه يادم نمياد.

اينا رو داشته باش تا ببينم ديگه چي از خودم ميدونم بهت بگم.